Dom Wariatów

Czas pożegnania

2011-07-31T11:26:00.000-07:00

Witamy,

zgodnie z zapowiedziami, audycja Dom Wariatów przeszła do historii z dniem 26 lipca 2011 r. Miało być wyjątkowo, ale bez sentymentów. Nie dało rady :) Żegnajcie. Jeśli ktoś nie miał okazji słuchać nas, a ma ochotę, to zapraszamy do zasysania z poniższego linka. Ostatni, dwugodzinny Dom Wariatów.

Audycja z dnia 26 lipca 2011 r.

Nadrabiamy zaległości

2011-07-10T02:41:00.000-07:00

Witajcie po dłuuugiej przerwie,

o tym, że koniec audycji "Dom Wariatów" zbliża się wielkimi krokami z pewnością już wiecie. Zanim to się stanie, postaramy się uporządkować ważne, zaległe sprawy. W związku z prośbami mailowymi, przywracamy ład na blogu. Na początek kilka zaległych audycji:

1. Audycja z 5 kwietnia 2011 - ta, o nowym albumie Foo Fighters i odkurzonych płytach Pearl Jam

2. Audycja z 12 kwietnia 2011 - ta, o przeróbkach hard rockowych i metalowych klasyków

3. Audycja z 19 kwietnia 2011 - kolejny dowód na to że grunge mamy wszczepiony do dna

4. Audycja z 26 kwietnia 2011 - zapomniani pionierzy ciężkiego rocka (z gościnnym udziałem Łukasza Wewióra)

5. Audycja z 3 maja 2011 - godzina z Alter Bridge (niestety audycja nie będzie dostępna)

6. Audycja z 10 maja 2011 - nowości, nowości

7. Audycja z 17 maja 2011 - muzyczny bałagan

Audycja z 29.03.2011 r. Temat: Cavalera Conspiracy & Agnostic Front

2011-05-07T16:12:00.000-07:00

Zgodnie z zapowiedzią sprzed tygodnia – tym razem jest ostrzej. No i w końcu mamy płytowe nowości. Powracają bracia Cavalera (Cavalera Conspiracy) z drugim albumem „Blunt Force Trauma” oraz nowojorscy weterani oldschool’owego HC, Agnostic Front, którzy… posłuchajcie audycji :)

Audycja z d. 29.03.2011

Lista utworów:

1.Lynch Mob – Cavalera Conspiracy
2.Undertow – Mr. Big
3.Love Will Set You Free – Whitesnake
4.Killing Inside – Cavalera Conspiracy
5.I Speak Hate - Cavalera Conspiracy
6.Blunt Force Trauma - Cavalera Conspiracy
7.My Life, My Way – Agnostic Front
8.City Street - Agnostic Front
9.The Sacrifice - Agnostic Front
10.The Sinner – Devin Townsend

Warto obejrzeć nowe klipy:

Cavalera Conspiracy - Killing Inside

Agnostic Front - That's Life

i BONUS – klip do numeru z ostatniej płyty Madball “Empire”:

Madball - All Or Nothing

Smacznego ! :)

Audycja z 22.03.2011 r. Temat: It's all about girls ;)

2011-05-03T05:17:00.000-07:00

Tym razem o rock'n'rollu, teledyskach i dziewczynach... a dokładniej o dziewczynach w rock'n'rollowych teledyskach:)

Audycja z 22.03.2011 r.

Lista wykorzystanych utworów (tym razem każdy z linkiem) :

1. Tainted Love - Marilyn Manson
2. Shake Your Blood - Probot
3. The Outsider - a Perfect Circle
4. Poundcake - Van Halen
5. Beautiful Dangerous - Slash
6. All American Nightmare - Hinder
7. ISMS - Dog Eat Dog
8. Powertirp - Monster Magnet
9. I Can't Move - Everlast

Audycja z 15.03.2011 r. Temat: Niech zatrzęsie się Anglia!

2011-03-31T06:55:00.000-07:00

Niestety linku do audycji jeszcze nie ma (postaramy się to uzupełnić tak szybko, jak będzie to możliwe).

Audycja z 15.03.2011 r.

1. Come Closer – Miles Kane
2. Four Letter Word – Beady Eye
3. Kill for a Dream – Beady Eye
4. Beatles and Stones – Beady Eye
5. The Words That Maketh Murder – PJ Harvey
6. Written on the Forehead – PJ Harvey
7. On Battleship Hill – PJ Harvey
8. Brick by Brick – The Arctic Monkeys
9. Before it’s Mifnigt – Miles Kane

Audycja z 08.03.2011 r. Temat: Manicomio, czyli Dom Wariatów w wersji latino

2011-03-27T02:05:00.000-07:00

Audycja z 08.03.2011 r.

Lista utworów:

1. A Mi Manera – Agnostic Front
2. Para Mi Gente – Madball
3. Promises – Megadeth
4. How Can I Live – Ill Nino
5. Scars – Papa Roach
6. Me llamo Mud – Primus
7. Man Of Sorrow - Bruce Dickinson
8. No Me Digas – Armored Saint
9. Gonna Leave You – Queens Of The Stone Age
10. L’Via El L’Viaquez – The Mars Volta

Audycja z 01.03.2011 r. : Co w trawie piszczy?

2011-03-20T04:26:00.000-07:00

Audycja "njusowa", więc jeśli wysłuchacie jej z opóźnieniem, nie przyniesie wam dużo dobrego, ale muzyka jak zawsze miła dla ucha, więc w zasadzie... czemu nie?

Audycja z 01.03.2011 r.

Lista utworów:

1. Between The Hammer and The Anvil - Judas Priest
2. Still Counting - Volbeat
3. Play Me - Korn (feat. Nas)
4. Expect The Unexpected - Dog Eat Dog
5. Beauty Through Order - Slayer
6. Painting In The Dark - Cathedral
7. Killing Inside - Cavalera Conspiracy
8. High Proof Cosmic Milk - Acid Drinkers
9. My Baby - Tres Mountains

Audycja z 22.02.2011 r. Temat: Najlepsze płyty dekady według Pawła Ch.

2011-03-06T04:04:00.000-08:00

Witajcie,

Na początek przepraszamy za problemy z aktualizacją bloga. Nadmiar obowiązków poza radiowych skutecznie utrudnia sukcesywne uzupełnianie. No, ale lepiej późno niż wcale. Oto moje podsumowanie minionej dekady. Wypracowane w pocie czoła, niedoskonałe, ale bliskie temu jakie chciałem, aby było.

Pozdrawiam
Paweł Chmielowiec

Do pobrania:
Audycja z 22.02.2011

Lista utworów:
1. Check My Brain – Alice In Chains ('Black Gives Way To Blue' 2009)
2. Feel Good Hit Of The Summer – QOTSA ('Rated R' 2000)
3. Korea – Deftones ('White Pony' 2000)
4. Arcarsenal – At The Drive-In (Relationship of Command' 200)
5. N.O.D – Down ('III: over The Under' 2007)
6. I Will Be Heard - Hatebreed ('Perseverence' 2003)
7. War Is My Shepherd – Exodus ('Tempo Of The Damned' 2004)
8. Psychosocial – Slipknot (All Hopes Is Gones' 2009)
9. The Fight Song – Marilyn Manson ('Holly Wood' 2000)
10. The Wicker Man – Iron Maiden ('Iron Maiden" 2000)

Audycja z 15.02.2011 r. Temat: Najlepsze płyty dekady według Pawła D.

2011-02-20T01:17:00.000-08:00

Chcieliście mieć niespodziankę? Trzeba było słuchać w radiu:) Tu okładki mówią same za siebie. Dziesięć najlepszych albumów minionej dekady? Obiektywnie? Może i nie. Dziesięć najważniejszych wydawnictw? Z pewnością nie. Po prostu - dziesięć albumów, które JA (Paweł D.) lubię najbardziej. Wybór oczywiście nie był prosty, ale... życie nie bajka:)

Do pobrania:
Audycja z 15.02.2011 r. (link poprawiony!!!)

Lista utworów (w nawiasach nazwa płyty i rok wydania):
1. Iron Tusk - Mastodon ("Leviathan" 2004)
2. Ultra Payloaded Satellite Party - Satellite Party ("Ultra Payloaded" 2007)
3. Revival - Soulsavers ("It's Not How Far You Fall, It's the Way You Land" 2007)
4. All You Need Is Me - Morrissey ("Years of Refusal" 2009)
5. DLZ - Tv on the Radio ("Dear Science" 2008)
6. Dress Like a Target - Superjoint Ritual ("A Lethal Dose of American Hatred" 2003)
7. Ostia - Sepultura ("Dante XXI" 2006)
8. Harfa Traw - Ścianka ("Białe wakacje" 2002)
9. Carry You - The Fire Theft ("The Fire Theft" 2003)
10. Slow Hands - Intrepol ("Antics" 2004)

Audycja z 08.02.2011 r. Temat: Największe muzyczne wydarzenia dekady cz.2

2011-02-19T02:24:00.000-08:00

Druga część naszych zmagań z minionym dziesięcioleciem. Zdajemy sobie sprawę, że tytuł audycji "Największe muzyczne wydarzenia dekady" jest trochę na wyrost. W końcu co można zrobić przez dwie godziny? Potraktujcie to zatem raczej na luzie. Taka mała retrospekcja, ot co.

Audycja 08.02.2011 r.

Lista wykorzystanych utworów:
1. Better - Guns'N'Roses
2. People = Shit - Slipknot
3. Broken, Beat & Scared - Metallica
4. State Of Love And Trust - Pearl Jam
5. Decade of Therion - Behemoth
6. Homewrcker - Converge
7. Yesterday Don't Mean Shit - Pantera
8. A Box Full of Sharp Objects - The Used

Audycja z 01.02.2011 r. Temat: Największe muzyczne wydarzenia dekady cz. 1

2011-02-12T01:26:00.000-08:00

Tym razem bierzemy na klatę temat trudny i poważny. To nie jest bułka z masłem ani żaden "piece a cake". Spróbujemy wypunktować największe rockmetalowe wydarzenia pierwszej dekady XXI w.
Oto część pierwsza:

audycja z 01.02.2011

Lista utworów:
1. Chop Suey! - System Of A Down
2. My Last Serenade - Killswitch Engage
3. Becoming The Dragon - Trivium
4. Seabeast - Mastodon
5. This Apparatus Must Be Unearthed - The Mars Volta
6. Reptilia - The Strokes
7. Seven Nation Army - The White Stripes
8. No One Knows - Queens Of The Stone Age

The White Lies - Ritual (2011)

2011-02-03T08:00:00.000-08:00

Wiem, każdy z was słyszał o tym już tysiące razy. Nie mniej jednak, pisząc o płycie "Ritual" trzeba to hasło powtórzyć - syndrom drugiej płyty. Zwykło się mówić, że zespoły, których debiutanckie albumy okazały się dużym sukcesem, później mają ciężkie życie. Bo te ogromne oczekiwania, bo te wielkie ambicje, bo upadek z wysoka bardziej boli... No, ale bez przesady - czemuż to mam się użalać nad zespołem, który w ciągu trzech ostatnich lat osiągnął sukces, o jakim większość kapel może tylko marzyć. Magazyn 'Q' ogłosił ich najlepszym nowym zespołem 2009 roku. W tej samej kategorii byli też nominowani przez "NME". No i jeszcze nagroda od "Mojo" i debiut na pierwszym miejscu brytyjskich list sprzedaży. Prawie zapomniałbym o porównaniach do Joy Division, które przecież też należy uznać za wyróżnienie. Tak. "To Lose My Life..." był niewątpliwym sukcesem. Chociaż, czy można to wszystko traktować aż tak serio? W końcu Anglicy co krok znajdują "najlepszy zespół świata". Przyznaję jednak - debiutancka płyta The White Lies (po kilku nieudanych podejściach) spodobała mi się, a utwór "Farwell to the Fairground" do tej pory uznaję za jeden z lepszych singli 2009 roku.

Konkluzja mojego przydługiego wywodu jest taka, że nie spodziewałem się po "Ritual" nie wiadomo czego, ale... czegoś tam się spodziewałem. Przede wszystkim liczyłem na rozwój. A może też na jakiś mały bunt? Nic takiego jednak nie nastąpiło. Największym minusem nowego dzieła Brytyjczyków jest właśnie fakt, że zawiera materiał - przynajmniej jak na moje ucho - bardzo zachowawczy. Nadal mamy do czynienia z taką mroczniejszą odmianą indie rocka. Z czego większość tego "mroku" bierze się z głosu Harry'ego McVeigha i z oczywistych skojarzeń, jakie ów budzi. Całość jest jednak odpowiednio lekkostrawna. Efekt ostateczny? "Ritual" szybciej znajdzie zwolenników wśród fanów takich zespołów, jak Interpol czy Editors niż pomiędzy ortodoksyjnymi wielbicieli Iana Curtisa.

Szczerze? Ta płyta budzi u mnie dziwne reakcje. Mózg podpowiada mi, że jest to rzecz dobra. Słucham takich utworów, jak "Is Love", "Streetlights" czy "Bad Love" i myślę: jest git! Coś jednak każe mi zrzędzić. Zatem... album równy, ale nie porywający. Łatwo przyswajalny, ale daleki od zabójczej przebojowości. Klimatyczny, ale nie wywołujący dreszczy na plecach. Słowem - jak na potencjalną gwiazdę, trochę za słabo. Inna sprawa, że szczypta reklamy zrobi swoje i pewnie sprzedawać się to będzie jak świeże bułeczki.

Ocena: 6/10

Próbka:
Bigger Than Us (video)

(Paweł D.)

Audycja z 25.01.2011 r. Temat: O perkusistach, czyli historie rodzinne

2011-01-30T07:39:00.000-08:00

Tym razem inaczej niż zwykle. Do głosu dopuściliśmy kobietę! Wiem, wiem - może i nie wypada, ale co tam... w końcu rodzina! A mowa była o Panach - Panach perkusistach, jeśli mamy być precyzyjni:

Audycja 25.01.2011 r.

Lista utworów:

1. Whole Lotta Love - Led Zepellin
2. Down Again - Black Country Communion
3. My Generation - The Who
4. YYZ - Rush
5. Mexicali Nose - Buddy Rich
5. Three of a Perfect Pair - King Crimson
6. Cape Fear - Fantomas
7. Workhorse - Mastodon

Na dobry początek coś, co trzeba zobaczyć:
Buddy Rich (drum solo)

Audycja z 18.01.2011: Oczekiwania 2011

2011-01-22T04:52:00.001-08:00

Witajcie, tym razem opowiadamy o tym, co czeka nas w rozpoczynającym się właśnie 2011 roku. Oczywiście skupimy się głównie na naszych prywatnych typach, ale to nieuniknione :)

Audycja z 18.01.2010

Lista utworów:
1. After Forever - Biohazard
2. Wild International - One Day As A Lion
3. Nobodys Like You - Limp Bizkit
4. Just Because - Jane's Addiction
5. Come Friendly Bombs - Gallows
6. I Bleed Black - Saint Vitus
7. The Slow Dark - P.J.Harvey
8. Fall To Pieces - Velvet Revolver
9. Dark Wood of Error - Sepultura

Audycja z 11.01.2011 r. Temat: Nieustająca walka z maszyną

2011-01-16T03:22:00.000-08:00

Tym razem godzinka z Rage Against The Machine - chyba największymi rockowymi buntownikami lat 90. Znacie ich wszyscy, dlatego wiecie czego się spodziewać. Czysta energia. Po prostu...

Audycja z 11.01.2011 r.

Lista utworów (wyjątkowo monotematyczna:) ):

1. Killing in the Name - Rage Against The Machine (live)
2. Bullet in the Head - Rage Against The Machine
3. Settle for Nothing - Rage Against The Machine
4. Vietnow - Rage Against The Machine
5. Down Rodeo - Rage Against The Machine
6. Sleep Now in the Fire - Rage Against The Machine
7. How I Coud Just Kill a Man - Rage Against The Machine
8. Kick Out the Jams - Rage Against The Machine
9. Guerilla Radio - Rage Against The Machine
10. People Of the Sun - Rage Against The Machine

Na zachętę tym razem coś więcej niż teledysk:
Revolution In The Head (film dokumentalny o zespole)

Cake – Showroom of Compassion (2011)

2011-01-15T12:50:00.000-08:00

Nie wiem, jak liczną rzeszę fanów ma w naszym kraju zespół Cake, ale jedno jest pewne – najgłośniejszy powrót 2011 roku to nie będzie. Myślę, że część osób mogła już zapomnieć, że taki zespół w ogóle istniał. Cóż, wielkimi gwiazdami nigdy nie byli, a ostatnią płytę wydali w 2004 r. Czyli dawno.

Co się zmieniło przez te 7 lat? Rewolucji nie było. Przynajmniej według mnie, bo frontman grupy John McCrea jest innego zdania i twierdzi, że „Showroom of Compassion” to „coś zupełnie nowego”. Tak? Hmm… nadal mamy tu proste piosenki. Nadal jest ten funkowy „flow”. Są dęciaki. Jest wysunięty bas. Cake, jak się patrzy. A zmiany? No, coś tam nowego jest… a może raczej starego. Bo wydaje mi się, że chłopaki z Sacramento zaczęli brzmieć trochę… archaicznie. Nie odbierajcie tego jako zarzut! Wolicie słowo „klasycznie”? Niech i tak będzie. W „Federal Funding” pojawiają się nawiązania do rocka psychodelicznego. Klawisze w „Got to Move” jakby też postarzają im brzmienie. „Mustache Man (Wasted)” to już powrót do klasycznych funkowych wzorców. Może zaskakiwać także instrumentalne „Teenage Pregnancy”, do którego wprowadza nas… zupełnie zwyczajne pianino. Czy to znowu takie ekstrawaganckie? Raczej nie. Zwłaszcza, że Cake zachowali jednak swojego ducha.

Bez dwóch zdań „Showroom of Compassion” to płyta… sympatyczna. No, to określenie chyba nie powinno nikogo dziwić. Tacy są właśnie Cake. Nagrywają rzeczy, których słucha się przyjemnie. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że takie „Easy to Crash” czy „Mustache Man (Wasted)” to fajne numery. Może komuś spodoba się pubowe „Bound Away”, a komuś innemu sentymentalne „The Winter”? Ale czy ktoś powie, że ten album „zabija”? Myślę, że jednak nie.

Ocena: 5/10

Próbka:
Sick of You (video)

(Paweł D.)

Audycja z 04.012011 r. Temat: Lemmy znów zstępuje z niebios!

2011-01-11T04:02:00.000-08:00

Audycja z 04.012011 r.

Wykorzystane utwory:

1. Waiting for the Snake - Motorhead
2. Best of Me - Ratt
3. Crazy Horse - Black Label Society
4. Rebel4life18 - Madball
5. The Only Factor - Crowbar
6. We've Got a Situation Here - The Damned Things
7. Brotherhood Of Man - Motorhead
8. Bye Bye Bitch Bye Bye - Motorhead
9. Born To Lose - Motorhead
10. Survivalism (remix) - Nine Inch Nails

Linki, drinki i awarie:)

2011-01-10T03:46:00.001-08:00

Link do audycji z dnia 21.12.2010 r. (podsumowania cz. 2) został już poprawiony. Dzięki za czujność:)

Dla pewności jeszcze raz ją tu wrzucę:
Audycja z dnia 21.21.2010 r.

Za utrudnienia przepraszamy. Okres świąteczno-noworoczny charakteryzuje się też ogólnym chaosem, więc wybaczcie brak nowych wpisów. Miejmy nadzieję, że będzie lepiej (nie obiecujemy, bo nie chcemy nikogo rozczarować;) ).

Pozdrawiamy!

2010-12-31T05:24:00.000-08:00

Ostatnią audycję w tym roku poświęcamy muzykom, którzy opuścili nas i to niestety w tragicznych okolicznościach. Wspominamy, doceniamy i chwalimy. Świat rocka nigdy juz nie będzie taki sam.

Audycja z 28.12.2010 - do pobrania

1. Love You To Death – Type O Negative
2. I Don’t Wanna Be Me – Type O Negative
3. Sex & Violence – Carnivore
4. Vendetta – Slipknot
5. Left Behind – Slipknot
6. Circle – Slipknot
7. Kill The King – Rainbow
8. Rock N Roll Children – Dio
9. Time Machine – Heaven & Hell

Wideo:
Dio - Rock N Roll Children
Slipknot - Left Behind
Type O Negative - My Girfriend's Girlfriend

Mando Diao – Above and Beyond [MTV Unplugged] (2010)

2010-12-30T12:43:00.000-08:00

Jak każdy szanujący się grunge’owiec, mam słabość do koncertów z serii MTV Unplugged. Czasy flanelowych koszul dawno już jednak minęły, a i sławetna seria (niegdyś) najważniejszej telewizji muzycznej świata nieco podupadła. Od czasu do czasu zdarza się jednak, że jakiś zespół zechce zaprezentować się bez prądu. Ostatnio moda ta zapanowała chociażby wśród polskich dinozaurów. A może to ogólnoeuropejska tendencja? Dziś na przykład kilka słów o Szwedach.

Tym razem na odłączenie się od potężnych wzmacniaczy pozwolili sobie rockmani z Mando Diao. Jak wypadli? Dobrze… może nawet bardzo dobrze? Wydaje mi się, że występy na żywo są ich żywiołem. Ujmę to tak – niemal wszystkie albumy studyjne Mando Diao opuszczały mój odtwarzacz po zaledwie kilku przesłuchaniach. Tym większe było moje zdziwienie, kiedy zobaczyłem występ Szwedów na tegorocznym Open’erze. Mimo słońca i niezbyt żywiołowo reagującej publiczności chłopaki dali z siebie wszystko i z pewnością zasłużyli na mój szacunek i słowa uznania. MTV Unplugged tylko potwierdziło moje podejrzenia – Mando Diao to zwierzęta koncertowe! Nic nie robią sobie z tego, że ktoś im prąd odłączył. Kiedy chcą brzmieć zadziornie i dać czadu, to po prostu to robią. Tak, jak w otwierającym płytę „Long Before Rock’N’Roll”. Budują napięcie, grają gęsto, krzyczą, bawią się. Tak! Bawią się muzyką! I to naprawdę mi się podoba. „Dance with Somebody”, hit z ich ostatniej płyty, wypada chyba lepiej w wersji akustycznej niż elektrycznej. To samo tyczy się również innego utworu z płyty „Give Me Fire”, czyli kawałka „Gloria”, którego oryginalna wersja zwyczajnie mnie odpychała. W nowej odsłonie utwór wypada znacznie korzystniej… chociaż w sumie i tak ginie w natłoku dobrych kompozycji. No właśnie… dopiero teraz dotarło do mnie, że Mando Diao dysponują tak bogatym arsenałem dobrych piosenek (posłuchajcie chociażby kawałka „Mr.Moon”!). Od tej chwili będę musiał chyba przysłuchiwać się ich wydawnictwom nieco uważniej!

Przejdźmy jednak do jeszcze jednego ważnego aspektu niemal każdego koncertu z serii MTV Unplugged. Do gości! Trzeba przyznać, że do sprawy podeszli standardowo. Jedna dziewczyna i jedna legenda. Płeć piękną reprezentuje tu wspaniała Juliette Lewis. Ta pani to klasa sama w sobie, więc chyba nikt nie ma wątpliwości, że „High Heels” z jej udziałem wypadło znakomicie. Druga z zaproszonych osób to Ray Davies z The Kinks, który wspomógł zespół w utworze „Victoria” z repertuary grupy… The Kinks. I znów wyszło żywo, rockowo – tak, jak być powinno.

Czy czuję się zaskoczony? Tak. Nie podejrzewałem, że tyle energii drzemie w tych facetach. „Above and Beyond [MTV Unplugged]” pozwoliło mi spojrzeć na ten zespół z zupełnie innej perspektywy. Postanowiłem nawet, że gorliwie i z cierpliwością przebrnę ponownie przez całą dyskografię Szwedów. No, to chyba wystarczająca rekomendacja, prawda?

Ocena: 7/10

Próbka:
Down In The Past (video)

(Paweł D.)

The Greenhornes - "****"

2010-12-30T12:30:00.000-08:00

Kto ma już trochę dosyć Jacka White’a, ręka do góry! Moja własna powolutku zaczyna wędrować ku niebiosom. Oszalałem? Nie. Przyznaję, facet jest rewelacyjnym gitarzystą, świetnym kompozytorem… itp… itd.. No, ale bądźmy szczerzy – wszędobylskość bywa irytująca. Tym bardziej cieszy mnie to, że jego koledzy z The Raconteurs nie trzymają się kurczowo sławnego nazwiska i jeszcze pamiętają o The Greenhornes. Bo jeśli ktoś nie wie, to 1/2 pierwszego ze wspomnianych zespołów stanowi 2/3 składu drugiego z nich. Tym, który w The Greenhornes gra jednak pierwsze skrzypce (czyli dosłownie rzecz ujmując – śpiewa i gra na gitarze) jest Craig Fox. Gość może nie jest „Białym Jackiem”, ale talentu też mu odmówić nie można. Za dowód niech posłuży płyta, o dosyć oryginalnej nazwie „****” (zapisywanej czasem jako „Four Stars”).

Zastanawiam się, co by to było, gdyby ta płyta ukazała się jakieś 45 lat temu. Czy The Greenhornes byliby wtedy tak wielcy jak The Beatles? Oj, popuszczam chyba wodze wyobraźni. Bez przesady – nie są aż tak dobrzy! Po prostu trudno jakoś porównywać mi ich twórczość z tym wszystkim, co obecnie dzieje się w świecie rocka. Są po prostu „retro”. Chwilami faktycznie mogą kojarzyć się z czwórką z Liverpoolu („Saying Goodbye”, „Get Me Out Of Here”). Częściej jednak sięgają w rejony bardziej zorientowane na bluesa. Weźmy takie „Cave Drawings” czy „Underestimator” – nie czujecie tu wpływów Cream? A „Go Tell Henry”? Jack Bruce jak się patrzy! Wsłuchujmy się dalej. Myślę, że da się tu odnaleźć jeszcze z tuzin innych skojarzeń. Poczynając od The Yardbirds i The Animals, przez wczesne Jethro Tull, a na Black Sabbath kończąc. Nie znaczy to, że „****” brzmi jak zlepek cudzych pomysłów. Członkowie The Greenhornes nasłuchali się po prostu w młodości dobrej muzy, wsiąkło to w nich… a teraz to wychodzi. Ale co się czepiać, jeśli przeważnie brzmi to wybornie?

Nie zdziwię się jednak, jeśli „****” dużej części z was nie przypadnie do gustu. Wszystko tu jest tak niedzisiejsze, że momentami aż dziwne. Ci, którzy w swoich podróżach muzycznych nie przekopali się głębiej niż do lat 70. w ogóle nie zrozumieją tego albumu. Nie śmiejcie się. Mamy rok 2010 (a za chwilę już 2011). Ludzie urodzeni w początkach lat dziewięćdziesiątych są już pełnoletni. A rocka słuchają przecież i ludzie jeszcze młodsi. Czy muszą pamiętać, kim byli tacy The Yardbirds? Sam nie wiem. Grunt, że znajdzie się sporo osób, które jednak pamiętają – i The Greenhornes tworzą muzykę właśnie dla nich.

Ocena:7/10

Próbka:
Underestimator (audio)

(Pawel D.)

Stone Sour - bez litości, bez honoru

2010-12-29T00:40:00.000-08:00

To dla tych wszystkich, którzy nie zrozumieli naszego wyboru "najgorszej płyty 2010 roku". Klip i piosenka Hesitate rozwiewają chyba wszelkie wątpliwości. Przy tym numerze po prostu pęka serce.

Najnowszy single Stone Sour.

The Smashing Pumpkins - Teargarden by Kaleidyscope, Vol. 2: The Solstice Bare (2010)

2010-12-26T10:23:00.000-08:00

Magia. To słowo najlepiej charakteryzuje dokonania Billy’ego Corgana. Zaznaczmy jednak – chodzi tu o twórczość Łysego sprzed ponad dekady. W nowym tysiącleciu gdzieś się ta niezwykła aura rozproszyła. Coś się popsuło i ambitny Billy, chociaż bardzo się stara, to nie potrafi pozbierać tych bajkowych nici i utkać z nich muzyki ujmującej i poruszającej. Nie ma zresztą sensu bawić się w przenośnie, bo facet nie jest nawet w stanie zebrać na dłużej jednej grupy muzyków i uczynić z nich zespołu. Dziś The Smashing Pumkins to zbiór, w którym jest tylko jeden element. To jakieś nie do końca spełnione marzenie Corgana. To ściema. I w muzyce ten brak autentyzmu jest niestety słyszalny. Chociaż… jeszcze kilka miesięcy temu byłem w stanie uwierzyć, że gdzieś na końcu tunelu widać światło. Chodzi o pierwszą część „Teargarden by Kaleidoscope”, a dokładniej o najważniejszy utwór tego mini-albumu, czyli „A Song for a Sailor”. Podszyty wspomnieniem Led Zeppelin, uduchowiony, niemal natchniony. Nie wybitny, ale z pewnością bardzo dobry. To być może najbardziej epicka rzecz, jaką udało się stworzyć Billy’emu od paru ładnych lat. I pomyślałem wtedy, że może się chłopak przełamał – może znów zacznie nas zachwycać. Tak więc czekałem… Corgan pozwalał na odsłuchiwanie swoich kolejnych utworów, ale… byłem cierpliwy. Czekałem, aż „Teargarden by Kaleidoscope, Vol.2: The Solstice Bare” będzie kompletne. I jest. Okazało się jednak, że padłem ofiarą samonakręcającej się spirali swojej własnej niecierpliwości. Bo, piszę to ze smutkiem, nie było na co czekać.

Zaczyna się może i intrygująco. Elektronika wciśnięta do „The Fellowship” jest, jak na Corgana, zabiegiem dosyć oryginalnym. Co z tego? To tylko nic nieznaczący smaczek. Rdzeń utworu jest bowiem chybotliwy, nieostry – pioseneczka, ot i tyle. W zasadzie to samo tyczy się „Freak U.S.A.”, które przywodzi mi na myśl to, co Billy robił wraz z zespołem Zwan. Takie pozytywne wibracje, ale bez większej mocy. Idziemy dalej. „Tom Tom”? W zasadzie… znów to samo. Utwór, jak ich wiele. Refren na poziome średniej amerykańskiego rocka alternatywnego. Czyli – poniżej oczekiwań. Z całego zestawu najlepiej wypada zamykający tę EP-kę „Spangled”. Zwrotka trochę w stylu The Beatles, a refren… trochę w stylu starego dobrego The Smashing Pumpkins. Całkiem przyjemne dwie i pół minuty. Urocze to i miłosne, ale czy może zaspokoić kogoś, kto wychował się na „Siamese Dream”? Nie. To jednak za mało.

Tak więc rozmyślam sobie o przeszłości i przyszłości, i powtarzam w myślach – nie czekaj już, nie czekaj… a że serce wciąż naiwnie czeka? Cóż poradzić… to ta magia.

Ocena: 4/10

Próbka:
Spangled (live)

(Paweł D.)

Hinder – All American Nightmare (2010)

2010-12-26T08:18:00.000-08:00

Amerykański koszmar? No, jedno trzeba im przyznać – umieją trafnie zanalizować to, z czym wychodzą do ludzi. Hinder są bowiem kwintesencją tego, co w amerykańskim roku najgorsze. Ich twórczość jest pretensjonalna, przewidywalna i nie ma w niej miejsca na jakiekolwiek ambicje artystyczne. Chłopaki z Oklahomy mają jednak inne ambicje. Chcą być popularni. To nic złego. Pragną, aby ich płyty sprzedawały się w dużych nakładach, a na koncertach mają pojawiać się stada nieletnich fanek. Pisałem już, że są pretensjonalni?

Tak. To komercja. Można to ująć nawet nieco bardziej pejoratywnie – to komercha. W zasadzie gorsze może być już tylko jedno – komercha robiona nieumiejętnie. O to jednak Hindera posądzić nie mogę. Jak na realia współczesnego kiczowatego hard rocka, to ze zmysłem piosenkowym jest u nich całkiem nieźle. Widać, że odrobili lekcję z Aerosmith (w ich najbardziej przystępnym wydaniu). Z pewnością lubili także całe kalifornijskie granie z lat 80. Z bardziej współczesnych rzeczy słychać wpływy post grunge’u – głównie tego spod znaku Nickleback. No i poziom też mniej więcej ten sam co u Kanadyjczyków. Bo kawałków, które mogą poszaleć sobie na amerykańskich listach przebojów, jest tu co najmniej kilka. Trochę się tego wstydzę, ale refren z „Everybody’s Wrong” nawet mi przykleił się na chwilę do zwojów mózgowych. Takie to rzewne, takie to ckliwe, ale też melodyjne i łatwe do zapamiętania. „Red Tail Lights” to kolejna piosenka typu „radio friendly”. Niby znowu badziew ze sztampowym refrenem, ale… ta gitarka w zwrotkach jednak przykuwa ucho. Hinder ma także bardziej drapieżne oblicze. Takie „Wakin’ Up The Devil” może kojarzyć się z Hellyeah, a w solówkach jest tu nawet coś z Avenged Sevenfold. Duch tych ostatnich wraca zresztą w utworze „Striptease”. Dużo tu klasycznego hard rocka. Całkiem rasowo pod tym względem wypada początek płyty - najpierw „2 Sides of Me”, a chwilę później tytułowe „All American Nightmare”. Przy drugim z tych utworów warto się zresztą pochylić na dłużej, gdyż został wybrany na singla. Nie byłoby w tym nic ciekawego, gdyby nie fakt, że powstał w ten sposób teledysk, który powinien przypaść do gustu większej części męskiej publiki. Nie podoba wam się muzyka? To zatkajcie uszy i po prostu patrzcie. Uchylę rąbka tajemnicy. Widzicie tę wytatuowaną panią na okładce? To Jesse Lee Denning. Hm… nie będę nikogo oszukiwać. Gdyby nie ona, to pewnie nigdy nie sięgnąłbym po „All American Nightmare”. Otóż, ta urocza dama pojawia się również we wspomnianym wideoklipie i pokazuje się tam od najlepszej strony.

Krótkie podsumowanie. Jeśli ktoś podchodzi do muzyki nazbyt intelektualnie, to prawdopodobnie szczerze znienawidzi nowe dzieło Hindera. Toż to tylko wypolerowany produkt. Warto jednak zwrócić uwagę na fakt, że ów produkt dostał certyfikat jakości od samego Kevina Churko, czyli faceta, który jest odpowiedzialny chociażby za perfekcyjne brzmienie dwóch ostatnich płyt Ozzy’ego Osbourne’a. Jeśli zatem kiedyś dopadnie was nastrój na rock’n’rollowe odmóżdżanie, to jest szansa, że „All American Nightmare” nie wywoła u was mdłości, a nawet sprawi odrobinę przyjemności.

Ocena: 5/10

Próbka:

All American Nightmare (video)

(Paweł D.)

Audycja z 21.12.2010 r. Temat: Podsumowania 2010 - Najlepsze płyty roku cz. 2

2010-12-26T02:49:00.000-08:00

Druga część audycji gromadzącej najciekawsze (w naszej opinii) przejawy rockowego łojenia z 2010 roku.

Audycja 21.12.2010 r.

Lista wykorzystanych utworów:

1. Falling from the Sky: Day Seven - Norma Jean
2. Let it Die - Ozzy Osbourne
3. Rise on Rock - Scorpions
4. Nobody's Fault - Vince Neil
5. Alesund - Sun Kil Moon
6. Adrift - Wino
7. Huckleberry Crumble - Stone Temple Pilots
8. A Drowning - How to Destroy Angels
9. Misery - Gallows

I największa niespodzianka naszego podsumowania ;)
Misery (video)

Nowy klip AIC na Święta

2010-12-23T04:08:00.000-08:00

Klip koncertowy, co nie znaczy, że nie ciekawy. W dodatku jedna z najlepszych (o ile nie najlepsza) piosenka z albumu Black Gives Way To Blue. Smacznego ! :)

Przy okazji - Wesołych Świąt i dużo rockowych prezentów pod choinką :)

Audycja z 14.12.2010 r. Temat: Podsumowania 2010 - Najlepsze płyty roku cz. 1

2010-12-16T11:36:00.000-08:00

Doczekaliśmy się! Wszystko to, co w minionym roku miło nas zaskoczyło; płyty, które zawładnęły naszymi odtwarzaczami; muzyka, od której nie mogliśmy się oderwać - Dom Wariatów przedstawia swoje typy na 2010 rok! Podwójna audycja, bo i fajnej muzyki było sporo. Część pierwsza czeka już na was (link poniżej):

Audycja 14.12.2010 r.

Lista wykorzystanych utworów:

1. You've Seen The Butcher - Deftones
2. Democide - Exodus
3. Parasitic Twins - Dillinger Escape Plan
4. Down With Me - Filter
5. My Light - Sully Erna
6. Black Candy - Danzig
7. Old Fangs - Black Mountain
8. Point to Push - Over-reactor
9. Make Me Wanna Die - The Pretty Reckless

Audycja z 07.12.2010 r. Temat: Podsumowania 2010 - Rozczarowania

2010-12-16T11:01:00.000-08:00

UWAGA! Przetrwaliśmy problemy techniczne i uzupełniamy archiwum audycji. W związku z tym informujemy, że dostępna jest już druga część audycji o muzycznych wędrówkach Josha Homme'a. Odsyłacz do odpowiedniego posta:

Audycja z 30.11.2010. Temat: Josh Homme, (życie i) twórczość cz. 2

To już natomiast kolejna audycja, w której rozpoczęliśmy nasz tradycyjny grudniowy maraton, czyli WIELKIE PODSUMOWANIE ROKU 2010!

Odsłona pierwsza to zarazem ta najsmutniejsza, ale zarazem bardzo interesująca część - ROZCZAROWANIA. Chcecie się przekonać, które z najbardziej oczekiwanych płyt, naszym skromnym zdaniem, okazały się bublami? Nic prostszego - wchodzisz w poniższy link i zasysasz:)

Audycja z 07.12.2010 r. (link poprawiony - już nie odsyła do tej z 14.12.2010 r. Przepraszamy za utrudnienia:) )

No i lista wykorzystanych utworów (nie patrz, jeśli nie chcesz psuć sobie zabawy):

1. Pop a pill - Korn
2. The Fight Song - Methods Of Mayhem
3. Come on - Mushroomhead
4. The Alchemist - Irom Maiden
5. Ambush - Anihilator
6. Prison Planet - Bonded by Blood
7. Reaction - Dead Letter Circus
8. Say You'll Haunt Me - Stone Sour
9. Cowboy Way - Hellyeah

Alain Johannes – Spark (2010)

2010-12-16T07:46:00.000-08:00

Alain Johannes to facet niezwykle ceniony w świecie rocka. To multiinstrumentalista, kompozytor, a nawet producent. Współpracował z prawdziwymi sławami. Niech wspomnę tylko Queens Of The Stone Age, Chrisa Cornella, Marka Lanegana czy w końcu Brody Dale. Nie zdziwię się jednak, jeśli nazwisko tego Pana gdzieś wam umknęło. Alain Johannes jest bowiem mistrzem drugiego planu, a jego popularność z pewnością nie dorównuje szacunkowi, jakim cieszy się wśród innych muzyków. Cóż, widocznie sława nie jest dla niego najważniejsza. Ale czemu zatem po 25 latach w branży w końcu zdecydował się na wydanie albumu solowego? Niestety geneza płyty „Spark” nie jest najweselsza. W lutym 2008 roku w wyniku choroby nowotworowej zmarła Natasha Shneider – wokalistka, która wraz z Alainem Johannesem i Jackiem Ironsem w roku 1990 stworzyła grupę Eleven. Zespół ten był zresztą najważniejszym projektem zarówno dla Alaina, jak i dla niej. Byli przyjaciółmi i partnerami – zarówno w życiu zawodowym, jak i osobistym.

„Spark” jest zatem muzycznym hołdem – tribute albumem, jeśli wolicie tę obco brzmiącą nazwę. I ten fakt bezwzględnie przekłada się na jego charakter. Przede wszystkim niepodzielnie królują tu brzmienia akustyczne. Perkusji w zasadzie nie ma – raz na ruski rok coś tam stuknie w tle. Zdziwi się jednak ten, kto spodziewa się nudy od strony aranżacyjnej. Alain potrafi zrobić z gitarą naprawdę sporo. I brzmi to intrygująco. Oczywiście, słychać tu echa Eleven, ale mi od pierwszej chwili, w której usłyszałem „Spark”, po głowie zaczęło hasać jedno skojarzenie – „Euphoria Morning”. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę, jak wielki wpływ miał Johannes na powstanie debiutanckiej płyty Chrisa Cornella. „Spark” różni się od wspomnianego wydawnictwa kilkoma szczegółami – ta płyta jest nieco trudniejsza w odbiorze, krótsza… no i głosu Cornella tu nie ma. Słysząc jednak takie numery, jak „Gentle Ghost”, „Endless Eyes” czy „Make God Jealous” trudno nie odczuć tych samych wibracji, jakie niosło ze sobą „Euphoria Morning”. I mnie się to podoba. Skoro już tak wyciągamy tych ważnych amerykańskich songwriterów, to wypada zauważyć, że i fani Marka Lanegana znajdą tu coś dla siebie (posłuchajmy chociażby tego leniwego i nieco depresyjnego „Speechless”).

Szkoda, że płyta ta powstała w takich smutnych okolicznościach. Faktem jest jednak, że albumy tworzone w wyjątkowym bólu przynoszą nam czasem muzykę piękną i unikalną, czego najświetniejszym przykładem jest chyba projekt Temple Of The Dog. „Spark” nie jest dziełem tego formatu, ale to zbiór piosenek szczerych i bardzo… organicznych. Wiem, że część z was uzna, że to słowo w świecie muzyki nie ma w zasadzie znaczenia, ale… jakoś wyjątkowo pasuje mi do tego, co zaprezentował Johannes. Bo to nie są najsmutniejsze piosenki na ziemi, to nie są jakieś mroczne wyziewy, to nie jest muzyczny obraz depresji. To po prostu ładny, subtelny album. Bez niepotrzebnego patosu i głupich ambicji.

Ocena: 7/10

Próbka:
Endless Eyes (audio)

(Paweł D.)

Ill Nino - Dead New World (2010)

2010-12-11T14:17:00.001-08:00

Może będę okrutny, ale niewiele spodziewałem się po tej płycie. Cóż, Ill Nino nigdy nie przejawiali znamion geniuszu. Nigdy nie nagrali bezapelacyjnie dobrej płyty. Oczywiście, „Revolution Revolucion” było całkiem popularne, ale… to były inne czasy. Mam jednak pewien sentyment do „dredziarza” i spółki. I dlatego też sięgam po ich kolejne wydawnictwa. Powoli zaczynam podejrzewać się już nawet o masochizm. Bo „Dead New World” to nie jest spacer po parku. Hm… to raczej droga przez mękę.

Pierwsze przesłuchanie. Porażka. Wymiękłem przy drugim utworze. Przerzuciłem na „Bullet With Butterfly Wings”. Drugie przesłuchanie. Dotarłem do trzeciego kawałka. Przerzuciłem na „Bullet With Butterfly Wings”. Trzecie przesłuchanie. Dobrnąłem już nawet do połowy! I… przerzuciłem na „sami-wiecie-na-co”. Czy cover utworu The Smashing Pumpkins jest taki wyborny? Niestety nie. To po prostu rewelacyjna kompozycja w przyzwoitym wykonaniu. Gdyby tylko któryś z muzyków Ill Nino miał chociaż część talentu kompozytorskiego Billy’ego Corgana (tego starego Billy’ego – z połowy lat 90). Niestety, utwory na „Dead New World” nie zachwycają polotem i oryginalnością. Żeby w ogóle dostrzec w nich jakiś potencjał, potrzeba naprawdę dużo samozaparcia. Ja starałem się być twardym facetem, więc się przegryzałem do bólu. No i chyba odkryłem na tej płycie kilka miłych dla ucha akcentów.

Na pierwszy ogień dajmy coś ostrego – „Killing You, Killing Me”. W tym numerze słychać, że Ill Nino to zespół metalowy. Jest to jedna z niewielu kompozycji, przy których kapela nie sili się na pseudo-melodyjność. I wypada to całkiem przyzwoicie. W zasadzie do posłuchania jest też cały początek płyty. „God is for The Dead”, „The Art Of War” i „Against The Wall” to numery, w których fani nu metalu (takiego “klasycznego” – sprzed mniej więcej dziesięciu lat) coś tam dla siebie znajdą. W „Ritual” pojawiają się całkiem smakowite gitary. Połączone z charakterystycznymi dla Ill Nino wstawkami etnicznymi mogą budzić pozytywne uczucia, ale… ale właśnie… to wszystko mało. Mam bowiem dziwne przeczucie, że jeśli już przestanę się zmuszać i skasuję ten album z mojego odtwarzacza mp3, to… nie wrócę do niego przez długie miesiące, a może nawet zapomnę o nim na zawsze. Cóż, dobrej muzyki nie brakuje. Szarakom śmierć!

Ocena: 3/10

Próbka:
Against The Wall (video)

(Paweł D.)

Spokojnie, to tylko awaria :)

2010-12-09T12:47:00.000-08:00

Dla wszystkich, którzy czekają na kolejne audycje, dobry komunikat - to tylko małe problemy techniczne! Już niedługo zaległe dwa programy pojawią się na blogu. Prosimy o cierpliwość!

I pamiętajcie...

Madball - Empire (2010)

2010-12-06T09:21:00.001-08:00

Gdybym miał napisać recenzję tej płyty całkowicie w ciemno, bez słuchania, to wyglądałaby ona tak: „Kolejna dawka solidnego HC prosto z nowojorskich ulic!” Ale staram się podchodzić do rzeczy profesjonalnie. Płyty „Empire” wysłuchałem zatem nie raz i nie dwa. I wiecie co wam napiszę? To naprawdę kolejna dawka solidnego HC prosto z nowojorskich ulic… Tak. Jeśli szukacie w muzyce oparcia, czegoś stałego, co nigdy was nie zawiedzie, to Madball jest kapelą dla was!

Mogę się zgrywać, ale z tym zespołem już tak jest – kochasz go lub nienawidzisz. Ja należę do tej pierwszej grupy. Powiem więcej, z całej nowojorskiej hard core’owej rodzinki, to właśnie Madball są moimi ulubieńcami. Wystarczy popatrzeć sobie na teledyski – czy Freddy Cricien to nie jest najsympatyczniejszy gość jakiego w życiu widzieliście? Miły uśmiech, nienaganne zachowanie, schludne stroje. Gdybym mógł się urodzić po raz drugi, to chciałbym być taki jak Freddy.

Do rzeczy. Przy pierwszym podejściu „Empire” wydać się może nieco… nudne. Ale to pozory, które spowodowane są jedynie tym, że wszystko to już kiedyś słyszeliśmy. Tak jak napisałem. Madball to konserwatyści. Jest tu zatem wszystko to, do czego zdążyli nas przyzwyczaić i nie ma miejsca na niespodzianki. Dajcie jednak szansę tej płycie. Posłuchajcie jej po raz drugi, po raz trzeci. Jeśli lubicie takie granie, to gwarantuje, że są tu rzeczy, które w końcu wam zaskoczą. Weźmy sobie takie „R.A.H.C.”, odłóżmy na bok wszystko inne i wczujmy się… „They say - fuck hard core, is dead! Wel, let me tell You how I feel about it. The best way I know how, I’m gonna scream and shout it! Just so, so You know, your story is full of holes, You miss a real show, You (…)” I tak dalej, I tak dalej… No ok… bez muzyki tego nie poczujecie. Ale fakt pozostaje faktem – Madball mają się dobrze, a co za tym idzie, hard core jest wciąż żywy! Dobrych momentów tu nie brakuje – „Rebel4Life18”, „Invigorate”, „Dark Horse”, „Delete”… chociaż może to bez sensu wskazywać pojedyncze numery. Wszak nie wyskakują one znowu jakoś wysoko ponad poziom całości.
A jak ocenić tę całość? Cóż, zdziwiłbym się gdyby ta płyta była lepsza, niż jest. Freddy i spółka nie schodzą poniżej pewnego poziomu, ale też nie ma co liczyć na to, że nagle zaskoczą czymś nowym, co odmieni oblicze nowojorskiej sceny. Dla mnie jest to sytuacja do przyjęcia. Jedyne, czego może brakować, to tej surowizny, którą mogliśmy znaleźć na ich wczesnych płytach. Ale czy uwstecznianie się na siłę ma jakiś sens? Chyba nie. Zatem… pozostajemy w błogim stanie zawieszenia. Chciałoby się zakrzyknąć… HC for life!

Ocena: 6/10

Próbka:
R.A.H.C. (audio)

A przy okazji fragment tegorocznego koncertu z Łodzi - dźwięk marny, ale klimat jest:
Pride (live)

(Paweł D.)

Audycja z 30.11.2010. Temat: Josh Homme, (życie i) twórczość cz. 2

2010-12-05T11:54:00.000-08:00

Jedziemy dalej! Josh Homme stał się na początku XXI w. gwiazdą pierwszego formatu. Wzniósł się na szczyt razem z Queens Of The Stone Age. Zawiązywał liczne projekty i odwiedzał w studio przeróżnych muzyków i zespoły okraszając ich twórczość dozą swojego wielkiego talentu. Co robił? z kim grał? co generalnie porabiał? O tym w drugiej części opowieści o życiu i twórczości Josha Homme'a.

UWAGA - poniżej audycja:
Audycja z 30.11.2010 r.

List utworów:

1. Regular John - Queens Of The Stone Age
2. The Lost Art Of keeping A Secret - Queens Of The Stone Age
3. A Song for the Dead - Queens Of The Stone Age
4. Necro Hex Blues - Primal Scream
5. Colony Of Birchmen - Mastodon
6. Bubbles - Biffy Clyro
7. Crying Lightning - Arctic Monkeys
8. Black History Month - Death From Above
9. Gunman - Them Crooked Vultures

Do obejrzenia koniecznie:
The Lost Art Of keeping A Secret - Queens Of The Stone Age (Video Live)
3's & 7's - Queens Of The Stone Age (Video)
Scumbag blues - Them Crooked Vultures (Video)

Death Angel – Relentless Retribution (2010)

2010-11-28T07:20:00.000-08:00

Jedno spojrzenie na okładkę wystarczy – to musi być rasowy trash! Powiecie, że to głupie. Powiecie, że oprawa graficzna jest nieważna. Mili Państwo, ale to jest przecież metal! Okładka jest ważna! A kiedy zobaczyłem tę, która zdobi najnowsze wydawnictwo weteranów z Death Angel, to uśmiech samoistnie pojawił się na mojej facjacie. Wiem, to kicz… ale za to jaki kicz! Jakbym znów był gówniarzem!

Na szczęście nie skończyło się tylko na dbałości o to, żeby zadowolić trashowe oko. Także trashowe ucho powinno być usatysfakcjonowane. Chociaż z klasycznego składu pozostali jedynie wokalista Mark Osegueda i gitarzysta Rob Cavestany (jedyny muzyk, który był obecny we wszystkich wcieleniach grupy), to nie wpłynęło to wcale negatywnie na poziom płyty. Anioł śmierci nie obniża lotów i ma się dobrze! Starsi panowie nie tracą ikry – grają z młodzieńczą energią i dają ostro po garach. Słychać tu wściekłość, furię. Nie ma przeproś. Niech się schowa cała metalowa młodzież (no, może nie cała, ale duża jej część). Death Angel nie bawią się w eksperymenty. Łoją i nie dają słuchaczowi zbyt wielu chwil wytchnienia. A może i szkoda, bo na przykład akustyczna część „Claws in so Deep” (gościnny występ meksykańskiego duetu Rodrigo y Gabriela) jest bardzo przyjemnym urozmaiceniem i wcale nie wydaje się „nieodpowiednia”. W zasadzie dla kogoś, kto nie jest wielkim miłośnikiem trash metalu, album może wydawać się nieco jednolity, za mało uniwersalny, ale… do diaska, Death Angel mają przecież mainstream głęboko w poważaniu. Nie szukajmy zatem problemu tam, gdzie go nie ma. Fana klasycznych kapel z okolic Bay Area płyta „Relentless Retribution” z pewnością nie zanudzi. Mamy tu bowiem zbiór solidnych kompozycji oprawionych ciężkimi riffami, częstymi solówkami i dzikimi krzykami. To niby takie oczywiste, niby takie wyświechtane, a jednak – piękne. Jeśli tylko zespół ma tę autentyczność i magię – według mnie Death Angel spełnia te kryteria. Słychać to w każdej sekundzie trwania „Relentless Retribution” - od pierwszych dźwięków kompozycji tytułowej, po ostatnie nuty kończącego płytę „Where They Lay”.

Ocena: 7/10

Próbka:
Truce - Death Angel (video)

(Paweł D.)

The Pretty Reckless – Light Me Up (2010)

2010-11-28T03:39:00.000-08:00

Nad postacią Taylor Momsen już się w audycji rozpływaliśmy. Mała Taylor jest przesiąknięta duchem rocka. Mała Taylor jest niegrzeczna. Mała Taylor chce być porównywana do Debbie Harry, Courtney Love i Cherie Currie. I w gruncie rzeczy mała Taylor nie jest już taka mała – ma całe siedemnaście lat! A za sobą już sukcesy aktorskie i spore doświadczenie na wybiegach. Teraz natomiast, wraz z zespołem The Pretty Reckless, chce podbić świat muzyki. Ma szansę. Bo do tego wszystkiego trzeba dodać fakt, że mała Taylor ma fajną barwę głosu. No i, byłbym zapomniał, mała Talor jest też ładna. Przyznajcie sami – ten, kto jej nie lubi, z pewnością nie jest osobnikiem płci męskiej.

Czas jednak odstawić na bok sympatię i zdobyć się na odrobinę obiektywizmu. Materiał zawarty na „Light Me Up” - debiucie The Pretty Reckless – raczej nie wprawi nikogo w osłupienie. To nic szczególnie ambitnego, a z pewnością nic nowatorskiego. Trochę post grunge’u, trochę hard rocka. Sporo radiowych refrenów. Mam jednak złą wiadomość dla tych wszystkich (dziewcząt), które źle życzą Taylor Momsen. A mianowicie „Light Me Up”, chociaż złożony z samych oczywistości, to i tak zasługuje na miano albumu, po który warto sięgnąć.

Po pierwsze to, o czym już wspominałem. Głos naszej blondyneczki wypada w większości kompozycji bardzo przekonywująco. Czy słysząc zwrotki „Make Me Wanna Die” uwierzylibyście, że ta dziewuszka jeszcze nie może kupić legalnie piwa? Oczywiście, są momenty, w których Taylor brzmi trochę jak koleżanka z klasy Avril Lavigne (np. w numerze „Light Me Up”), ale generalnie jest dobrze.

Druga ważna sprawa dotyczy już samej konstrukcji albumu. Materiał jest zatem dobrany tak, aby słuchacz nie odczuwał nudy. Jest różnorodnie, ale też spójnie. Czasem bywa komercyjnie („Light Me Up”, „Just Tonight”), a czasem naprawdę rock’n’rollowo i buntowniczo („Going Down”, „Make Me Wanna Die”, „Factory Girl”). Kompozycje może nie są wybitne, ale trzymają poziom. Ja oczywiście wolę te mniej wygładzone rzeczy, jak chociażby otwierające płytę „My Medicine” i „Since You’re Gone” czy wspomniane już „Going Down” i „Make Me Wanna Die”. Z lżejszych rzeczy fajnie wypada ballada „Nothing Left To Lose”.

Ostatnim i jak dla mnie bardzo dużym plusem tego albumu są teksty. Nie. Nie jest to poezja. To rzeczy proste. Czasem nawet banalne. Ale… w dużym stopniu bezczelne, do pewnego stopnia nieprzyzwoite, niepoprawne i w ogóle nie takie, jakie przystoją nastolatce. Chyba że nastolatka jest… rock’n’rollowym zwierzakiem. No… i w ten sposób znów wracamy do estetyki i otoczki, czyli rzeczy, które w tym przypadku są bardzo ważne.

Powiem wprost, niektórzy wróżą, że Taylor szybko znudzi się rockowymi brzmieniami i będzie szanującą się gwiazdą pop. Oby nie! Oczywiście, chcę żeby dziewczyna kosiła kasę i niech żyje jej się jak najlepiej. Po prostu – rock potrzebuje takich dziewcząt! Rock potrzebuje Taylor Momsen! Bo młodzi rockmani też powinni mieć do kogo wzdychać, czyż nie?

Ocena: 6/10

Próbka:
Make Me Wanna Die (video)

(Paweł D.)

Audycja z 23.11.2010. Temat: Josh Homme, (życie i) twórczość cz.1

2010-11-27T02:06:00.000-08:00

Tytuł mówi chyba wszystko - bierzemy na warsztat twórczość Josha Homme'a. Facet robił (i robi) tyle, że nawet dwie audycje to będzie mało. Elementu biograficznego będzie zatem niewiele, ale i od strony muzycznej możecie spodziewać się wszystkiego, co najlepsze.

Zapraszamy do słuchania:
Audycja z 23.11.2010 r.

Lista utworów:
1. New Fang - Them Crooked Vultures
2. Love Has Passed Me By - Kyuss
3. Supa Scoopa & The Mighty Scoop - Kyuss
4. Catamaran - Kyuss
5. Dying Days - Screaming Trees
6. Godzilla - Fu Manchu (feat. Josh Homme)
7. Miss Alissa - Eagles Of Death Metal
8. A Girl Like Me - Dessert Sessions
9. Burn The Witch - Queens Of The Stone Age

I coś do oglądania:
Green Machine - Kyuss (video)
Demon Cleaner - Kyuss (video)
Crawl Home - Desert Sessions (video)

Kings Of Leon – Come Around Sundown (2010)

2010-11-22T10:14:00.000-08:00

Jedno muszę przyznać Kings Of Leon - to zespół, który nie przestaje mnie zaskakiwać. Pamiętam, kiedy z chłopaków, którym słoma z butów wystawała, zamienili się w rockowych buntowników. Później z zarośniętych, niedbających o siebie rockmanów przeistoczyli się w ulubieńców nastolatek. Nagle jakby wyładnieli i złagodnieli. A teraz… niby nic się nie zmieniło, ale jednak… jest inaczej.

Cóż, Kings Of Leon tym razem startują z zupełnie innego pułapu. Album „Only By The Night”, a przede wszystkim singiel „Sex on Fire”, uczyniły z czterech chłopaków z Tennessee gwiazdy dużego formatu. W związku z tym na „Come Around Sundown” czekało wiele osób. Taka presja może być motywująca, ale może również okazać się deprymująca. Do tego bracia Followill nie słyną z silnych charakterów, a nawet uchodzą za sztandarowy przykład tego, jak sława może uderzyć do głowy. Mogło być zatem różnie. Na szczęście jest dobrze. „Come Around Sundown” nie wydaje się bowiem albumem zrobionym na siłę, na którym wszystko skupione jest wokół poszukiwań następcy „Sex on Fire”, ale nie możemy też mówić o jakiejś volcie w zupełnie nowym kierunku. Muzycznie Kings Of Leon są tu raczej konsekwentni i dalej badają terytoria, których eksploracja zaczęła się na „Only By The Night”. Czyli, jak można się było spodziewać, nie jest tak hałaśliwie, jak w początkach kariery Followillów. Mniej surowości, za cenę ciekawszych aranżacji i większej przystępności. Efekt? Tym, którym przypadło do gustu „Only By The Night”, także „Come Around Sundown” powinno się spodobać. Chociaż, te płyty są dal mnie trochę jak dwie strony tej samej monety. Podobne, a jednak skrajnie odmienne. Paradoks? W pewnym sensie tak. Otóż z „Only By The Night” wiało chłodem. Od pierwszych dźwięków „Closer” mieliśmy do czynienia z czymś zimnym, może nawet nieco mrocznym. O ile tamta płyta mogła być ścieżką dźwiękową grudniowych, bądź styczniowych nocy, o tyle „Come Around Sundown” to płyta, która w jesienne wieczory będzie dla was powiewem letnich dni. Tak. Ta płyta ma zupełnie odmienny klimat! Spójrzcie na tę okładkę. Już dawno nie spotkałem się z wydawnictwem, którego tytuł i oprawa graficzna tak idealnie współgrałyby z zawartością muzyczną!

Epitetem, który w najlepszym stopniu oddaje charakter albumu „Come Around Sundown”, jest słowo: ciepły. Jaki jeszcze? Z pewnością nieco sentymentalny. Jak sami wskazują w tytule jednej z piosenek – wracają na południe. I to słychać niemal we wszystkich utworach z tej płyty. Są nawiązania do southern rocka, są i do country. W „Back Down South” usłyszymy skrzypce, jakby rodem z jakiegoś westernu wyciągnięte, w „Mary” gitara zejdzie w rejony bluesowe, a wplecione gdzie nie gdzie instrumenty klawiszowe są tak wykorzystane, aby dodatkowo dodać tej muzyce słońca. No i teksty… If you give up New York, I’ll give you Tennessee, the only place to be (“The Face”); Just drink the water where you came from, where you came from (“Radioactive”). Hmm… może ja przesadzam lub dopuszczam się nadinterpretacji, ale coś mi się zdaje, że Kings Of Leon trochę się zmęczyli tym szalonym życiem gwiazd i zatęsknili za czasami, kiedy byli tylko prostymi synami pastora. Dla mnie najważniejsze jest jednak to, że wiąże się to z dostarczeniem do rąk słuchaczy naprawdę fajnego albumu. Czy są tu potencjalne przeboje? Cóż… nie wiem. Nie uważam Kings Of Leon za wybitnych kompozytorów, ale „Come Around Sundown” bez wątpienia zawiera sporo przyjemnych utworów, że wspomnę tylko „Pony Up”, „Pickup Truck” czy „The Immortals”. Chociaż… czy akurat te pozycje są najlepsze? No zabijcie mnie! Nie umiem tego ocenić! Jedno wiem – to materiał spójny, którego najlepiej słucha się jednak w całości. Bo nie o fajerwerki tu chodzi, ale o (powtórzę to raz jeszcze) klimat.

Ocena: 7/10

Próbka:
Radioactive (video)

(Paweł D.)

Audycja z 16.11.2010. Temat: Pudle metalu, czyli lata 80. raz jeszcze!

2010-11-21T13:14:00.001-08:00

Czas na coś retro! Wracamy do lat 80, kiedy to rządziły obcisłe ciuszki, natapirowane włosy i makijaże. Będzie ostro, ale przebojowo. Będzie kiczowato, ale zabawnie. Sprawdźcie zresztą sami:

Audycja 16.11.2010 r.

Lista utworów:
1. Looks That Kill – Motley Crue

2. Why Can’t This be Love – Van Halen

3. Here I Go Again – Whitesnake

4. Rag Doll – Aerosmith

5. Let It Rock – Bon Jovi

6. Manimal – W.A.S.P.

7. Community Property - Steel Panther

8. Eyes of a Panther - Steel Panther

I coś na zachętę. Uwaga! Szowinizm w czystej formie;)
Comunity Property - Steel Panther (video)

Skunk Anansie - Wonderlustre (2010)

2010-11-20T03:52:00.000-08:00

Jak można było nie czekać na tę płytę? Skin to posiadaczka jednego z najciekawszych żeńskich głosów w muzyce rockowej. Mało tego. Skin to posiadaczka charyzmy na miarę największych postaci całej współczesnej sceny muzycznej bez podziału na klasy. To osobowość. Nie zapominajmy jednak o chłopakach. Cass, Ace i Mark może i stoją w cieniu swojej wielkiej liderki, ale pamiętajmy, że bez nich Skin nie odnosiła już takich sukcesów. Tak, Skunk Anansie to nie tylko ta „Łysa” – to zespół. Co ważne, to cholernie dobry zespół. To być może jeden z najważniejszych składów drugiej połowy lat 90. Wydali wtedy trzy świetne płyty, z których nie jestem nawet w stanie wskazać tej najlepszej. A później, około roku 2001, rozpadli się…

Po ośmiu latach wrócili. Standardowo. Wydali składaka i ruszyli na koncerty. Na szczęście szybko weszli też do studia, aby popracować nad czymś nowym. Efekt ich pracy możemy już podziwiać. Czy „Wonderlustre” jest płytą na miarę strych dokonań Skunk Anansie? Z odpowiedzią na to pytanie zmagam się od czasu pierwszego przesłuchania tego albumu (czyli już od paru ładnych tygodni). I tak, i nie.

Muzycy wydają się być w formie, Skin też nie zawodzi. Album jest dobry – nie mam co do tego wątpliwości. Smakowity okazał się już pierwszy singiel. Zresztą „My Ugly Boy” spodobał się nie tylko mi. Wzbudził duże zainteresowanie najróżniejszych rozgłośni radiowych, a przede wszystkim wywołał pozytywne reakcje zarówno „starych” fanów, jak i ludzi, którzy wcześniej nie mieli z zespołem do czynienia. Co ważne „My Ugly Boy” nie okazał się czczą zapowiedzią. Na nowej płycie Skunk Anansie znajdziecie sporo dobrych numerów. Mnie najbardziej przypadł do gustu utwór „Over The Love”. Niektórym może się on wydać nieco banalny, ale… cholera! No posłuchajcie sami – przecież to po prostu świetna rzecz! Nie zdziwię się jednak, jeśli każdy z was będzie miał swoje typy. Od strony kompozycyjnej „Wonderlustre” prezentuje bowiem dosyć równy i dobry poziom. Czemu zatem nie pieję z zachwytu? Czemu nie padam na kolana? Czemu uważam, że „Wonderlustre”, chociaż jest dobre, to jednak nieznacznie ustępuję wszystkim poprzednim płytom Skunk Anansie?

Przyczyna jest niezbyt wyszukana, a niektórym może wydać się nawet nieco głupia. Otóż, jak dla mnie za mało jest tu ciężaru i szaleństwa. Hola, hola! – zakrzykniecie. Przecież Skin to specjalistka od piosenek miłosnych. Tego od niej oczekujemy. Ok. Zgadzam się. „Wonderlustre” udowadnia, że Skin też myśli w ten sposób. Hm… ale czy pamiętacie takie numery jak „Little Baby Swastikka” lub „Selling Jesus”? Czy w końcu pamiętacie tę masywną psychodelę z „Charlie Big Potato”? Skin może i jest specjalistką od ballad, ale kiedy zaczyna ostrą jazdę, nie jest w tym ani odrobinę gorsza, a ja osobiście taką ją lubię najbardziej. Na nowej płycie gitar nie brakuje, jest rockowo, ale ogólnie jednak trochę łagodniej. Na całe szczęście znalazło się tu miejsce dla takiego numeru, jak „It Doesn’t Matter”. Fajna, punkowa energia – już widzę, jak grają to na koncertach! No właśnie, chciałbym więcej! Więcej czadu! Więcej mięsa! Jeśli komuś na tym nie zależy, może spokojnie podwyższyć sobie ocenę o jedno oczko.

Ocena: 7/10

Próbka:
Over The Love (video)

(Paweł D.)

Trent Reznor & Atticus Ross - The Social Network (OST)

2010-11-17T01:56:00.000-08:00

Trent Reznor i Atticus Ross muszą być naprawdę dobrymi kumplami. Po współpracy przy projekcie How To Destroy Angels przyszedł czas na coś nowego – ścieżkę dźwiękową do kolejnego filmu Davida Finchera (tak, to ten od „Podziemnego kręgu”). Chociaż oczywiście dla obydwu panów tego typu projekty nie są znowu taką nowością. Reznor pracował już nad muzyką do „Lost Highway” Lyncha, a Ross m.in. do „The Book of Eli” braci Hughes. Jednak „The Social Network” to rzecz jakby uszyta na miarę specjalnie dla tych dwóch muzycznych osobowości. Film, jak pewnie większość z was wie, to nieautoryzowana historia początków Facebooka. Temat bardziej fascynujący niż mogłoby się z pozoru wydawać. Zresztą – Fincher nie wziąłby się za jakąś chałturę. Historia o przyjaźni, zdradzie, ale przede wszystkim o tym, że przyszłość już nas dopadła, choć większość z nas nie zdaje sobie z tego sprawy. Hm… czy Reznor nie przewidział tego już ponad 20 lat temu? Kto ma zatem prawo muzycznie wypowiadać się w takich tematach, jeśli nie on?

Powiem wprost – bez udziału Rossa i Reznora film sporo by stracił. Panowie pokazali co potrafią. Zawartość tego albumu nie powinna nikogo zaskoczyć, a przynajmniej nikogo, kto z dorobkiem Trenta Reznora (bo to w końcu on jest tym bardziej rozpoznawalnym z duetu) nie jest na bakier. Nie jest to też jednak powtórka z Nine Inch Nails. Przede wszystkim to wyłącznie muzyka instrumentalna. Królują mroczne klimaty. Ambient, czy jak wolą niektórzy „dark ambient”. Część z was od razu stwierdzi – nudy. Przyznam, kiedy sam sięgałem po raz pierwszy po tę płytę, też miałem pewne obawy. W pamięci miałem „Ghost I-IV” z 2008 roku, czyli płytę, która zbierała pozytywne opinie, a mnie wprowadzała jednak w świat piaskowego dziadka. Ścieżka dźwiękowa do „The Social Network” jest inna – bardziej dynamiczna, różnorodna, plastyczna. Nie wiem czy lepsza – inna. Mamy mocny taneczny bit w „In Motion”, podróż do lat 80. w „Intriguing Possibilities”, a nawet podróż w świat klasyki – bo Reznor i Ross postanowili dokonać gwałtu na Griegu biorąc na warsztat „W grocie Króla gór”. Według mnie wyszło fajnie i bez nadęcia. To zresztą odnosi się do całości tego materiału. Muszę przyznać, że płyta z każdym przesłuchaniem wciąga mnie coraz bardziej i coś czuję, że długo się z nią nie rozstanę. Zwłaszcza, że jesienna aura sprzyja takim klimatom.

Ocena: 8/10

Próbka:
On We March (audio)

The Social Network (trailer)

(Paweł D.)

Zakk Wylde jakiego nie znacie

2010-11-15T13:49:00.000-08:00

Dziś chciałbym zaproponować wszystkim obejrzenie najnowszego klipu Black Label Society. Taki pstryczek w nos dla wszystkich tych dla których Mr. Zakk Wylde to tylko zapijaczony, gniewny rockers. Kupa dobrej zabawy. Zapraszam do obejrzenia.

Black label Society - Overlord

Audycja z 09.11.2010. Temat: Alter Bridge i Monster Magnet

2010-11-13T10:27:00.000-08:00

W tym tygodniu "AB III" i "Mastermind" czyli najnowsze wydawnictwa Alter Bridge i Monster Magnet.

Zapraszamy!
Audycja z 09.11.2010 r.

Spis utworów:
1. Overcome - Creed
2. The Architect - Shrinebuilder
3. Sleep to the Void - Alter Bridge
4. Make it Right - Alter Bridge
5. Still Remains - Alter Bridge
6. 100 Million Miles - Monster Magnet
7. Halucinating Bomb - Monster Magnet
8. The Titan Who Cried Like a Baby - Monster Magnet

I nowiutkie obrazki:
Gods and Punks - Monster Magnet (video)
Za kulisami nowej trasy Alter Bridge + Isolation (video)

Audycja z 2.11.2010. Temat: zapomniane perły rocka

2010-11-07T12:19:00.000-08:00

Tym razem w Domu Wariatów zamykamy się z ikonami rocka i ich nieco zapomnianymi albumami. Oczyśćcie się z grzechu - włączcie Dom Wariatów :)

Audycja z 2.11.2010

1. Believe In Me - Duff McKagan
2. The Majority - Duff McKagan
3. Shake Your Blood - Probot
4. Red War - Probot
5. Leave Me Alone - Two
6. Water's Leaking - Two
7. Moonchild - Chris Cornell
8. Wave Goodbye - Chris Cornell
9. Meat - Iommi

Teledyski, których nie można nie zobaczyć:
Probot - Shake Your Blood
Two - I Am A Pig

Audycja z 26.10.2010. Temat: Płytowy zawrót głowy, czyli powtórka z rozrywki 2010 cz.2

2010-10-27T01:42:00.000-07:00

Audycja z 26.10.2010 r.

Lista utworów:
1. Saint Ex - Widespread Panic
2. Anthem for Doomed Youth - Veil Veil Vanish
3. The Fear - Intervurt
4. Over the Love - Skunk Anansie
5. Hirchhiker - Neil Young
6. Demon Tusk - Mose Giganticus
7. I chose the Sky - Death Angel
8. Sunshine - Lostprophet
9. Endless Eyes - Alain Johannes

Mushroomhead - Beautiful Stories for Ugly Children (2010)

2010-10-25T10:01:00.000-07:00

Chyba się już całkiem zestarzałem, bo Mushroomhead - przynajmniej od strony estetycznej – stali się dla mnie zupełnie nie do przyjęcia. Momencik! A może to oni już jadą po bandzie? O czym mowa? Czy chodzi o głupie maski? Czy chodzi o głupie teksty? Eee… to przełykam bez problemu. Ale teledysk do „Come On” to już gruba przesada. Ok. To żart – jasne. Stylizacja na brutalne filmy akcji z lat 80? Może. Ale… Najświętsza Panienko – co to ma do diaska być?! Nie liczcie na to, że link do czegoś takiego zamieszczę na blogu. Nazywajcie mnie wrażliwcem – trudno. Jak chcecie obejrzeć to „cudo”, to poszukajcie sobie sami. Nie polecam.

Po takiej zapowiedzi nawet nie chciało mi się za bardzo sięgać po całą płytę. Jednak jakiś tam sentyment we mnie drzemie (ach, ta „XIII”). Tak więc krążek z „Beautiful Stories for Ugly Children” w końcu trafił do mojego odtwarzacza. No ok – „Come On” pozbawiony wizji nawet się broni. Całkiem przyjemny „otwieracz”. Od Mushroomhead oczekuję jednak pomysłów aranżacyjnych – to była niegdyś ich największa siła. W końcu sami uważają się bardziej za zespół grający metal alternatywny, a nie zwykły nu metal. Ok. Gdzie zatem są te wszystkie elementy „alternatywne”? Aj, jest z tym skromniutko. Nieźle brzmią bębny w wejściu do „Harvest The Garden” wspomagane przez miłe dla ucha skrecze. Ale co z tego, jeśli za chwilę robi się już całkiem zwyczajnie… i raczej nudno. W „I’ll Be Here” – w sumie melodyjnym i przyjemnym numerze – pojawiają się jakieś śpiewające dzieci, co jest już dosyć nieprzyjemne (dzieci + metal = horror). Od czasu do czasu pojawi się jakieś pianinko („The Harm You Do”, „Do I Know You”), albo nawet gitarowa solówka („Your Demise”). Ale czy to znowu takie odświeżające? Miło, że Gravy (gitarzysta) stara się wychodzić poza tłuczenie kolejnych schematycznych riffów, ale czy ktoś sięgnie po płytę Mushroomhead, żeby wsłuchiwać się w pracę gitar? Nie ta bajka. Ważniejsze są z pewnością wokale, które – to trzeba przyznać – nie zawodzą. Jeffey Nothing daje radę, a Waylon się rozwija. Kiedy trzeba krzyknąć, to krzyczy, ale więcej jest czystszego, melodyjnego śpiewania (które czasem przywodzi na myśl zespoły pokroju Creed). Brakuje mi tu natomiast jakiejś śpiewającej kobitki (żeńskie wokale były miłym urozmaiceniem na „XIII”).

Kurcze, zresztą co z tego, że wokaliści brzmią poprawnie, jeśli nie przekłada się to na zapamiętywalność kompozycji. Pod tym względem jest po prostu słabo. „Come On”? Hmm… no może i daje radę, ale też nikt tu na kolana nie padnie. „Holes In The Void” przywodzi na myśl stare dobre czasy… aż za bardzo. Wtórne. Nudne. To, że w większości przypadków „nie jest źle”, nie oznacza, że od razu jest dobrze. „Beautiful Stories for Ugly Children” brzmi trochę jak płyta stworzona na kolanie, a nie efekt czteroletniej pracy. Rozczarowanie. Może nie jakieś wielkie, ale jednak.

Ocena: 4/10

Próbka:
I'll Be Here (audio)

(Paweł D.)

Audycja z 19.10.2010. Temat: Płytowy zawrót głowy, czyli powtórka z rozrywki 2010 cz.1

2010-10-22T02:12:00.000-07:00

Na blogu jakoś cicho się zrobiło. Ale spokojnie - żyjemy i mamy się dobrze! W tym tygodniu pierwsza część audycji, w której przedstawimy kilkanaście albumów, które wcześniej jakoś nam umknęły. Wszystko w telegraficznym skrócie - po jednym numerze z każdej płyty. Będzie różnorodnie - o tym mogę zapewnić.

Część pierwsza do przesłuchania:
Audycja z 19.10.2010 r.

Lista utworów:
1. Rise Of The Fallen - Soulfly (feat. Greg Puciato)
2. Road To Nowhere - Pro-Pain
3. Isolation - Alter Bridge
4. Runaway - The National
5. Heaven & Earth - Blitzen Trapper
6. Tres Brujas - The Sword
7. Waiting On The Western World - Karma To Burn
8. Someone To Belive - Bad Religion
9. Girl I Love You - Massive Attack

Audycja z 12.10.2010 odwołana z powodu żałoby!

2010-10-13T01:54:00.000-07:00

W związku z tym, że województwa mazowieckie i łódzkie ogłosiły żałobę po tragicznym wypadku, do jakiego doszło 12.10.2010 r. w okolicach Nowego Miasta, audycja z tego dnia nie została wyemitowana.

Audycja z05.10.2010 - Temat: Mydło, powidło... i Spiritual Beggars;)

2010-10-12T04:20:00.001-07:00

Z opóźnieniem, ale jest!

Audycja z 05.10.2010 r.

A w niej:

1. Sudden Death - Megadeth
2. Electric Funeral - Black Sabbath
3. Electric Funeral - Cavalera Conspiracy
4. Lost In Yesterday - Spiritual Beggars
5. Concrete Horizon - Spiritual Beggars
6. Spirit Of The Wind - Spiritual Beggars
7. The Bird - Body And Blood
8. Private Hell - Alice In Chains

Na zachętę:
Angel Of Betrayal - Spiritual Beggars (video)

10 Years - Feeding The Wolves (2010)

2010-10-01T01:36:00.001-07:00

Zespół zapowiadał, że “Feeding The Wolves” będzie zawierał najcięższy materiał w całej historii 10 Years i bliżej mu będzie do wczesnych nagrań, niż do „Division” - ostatniej płyty w ich dotychczasowym dorobku. Jedno mi się podoba – słowa dotrzymali. Jest nieco ciężej. Inna sprawa, że można poddawać pod wątpliwość samą koncepcję uwsteczniania się. Powiedzmy sobie szczerze – „Division” nie było może arcydziełem, ale zawierało przynajmniej kilka ciekawych pomysłów, a przede wszystkim wykazywało się godnym pochwały eklektyzmem (przynajmniej, jak na tego typu granie). A jak wypada „Feeding The Wolves”?

Po kilku pierwszych przesłuchaniach sprawia wrażenie płyty bardzo jednowymiarowej – żeby nie powiedzieć płaskiej. Mówiąc szczerze, już sądziłem, że odłożę ten album gdzieś na bok i nawet nie będę się w niego wgryzać. Dosyć przypadkowo zagościł w moim odtwarzaczu, kiedy zasiadałem do jakiegoś nocnego dłubania przy komputerze. Kilkanaście kolejnych przesłuchań… no i nawet zacząłem wyłapywać jakieś przyjemniejsze momenty. „Dead In The Water” i „The Wicked Ones” to moi osobiści faworyci. Za największy plus “Feeding The Wolves” uznaję jednak to, że brakuje tu kompozycji wyjątkowo irytujących. Może komuś podobał się „Beautiful” - lukrowany przebój z poprzedniej płyty – ale mnie przyprawiał o mdłości. Na nowej płycie takich totalnych banałów nie znajdziemy, chociaż „Fix Me” (pewnie będzie to kolejny singiel) ociera się o taką estetykę. Z drugiej strony szkoda, że balladki wypadają jakoś niezbyt wyraziście. „One More Day” jest prawie niezapamiętywalne. Znacznie lepiej prezentuje się „Don’t Fight It”, ale też palpitacji serca nie wywołuje.

„Feeding The Wolves” nie jest chyba rozczarowaniem, ale to propozycja tylko dla tych, którzy lubują się w takiej mieszance post-grunge’u, nu metalu i amerykańskiego rocka radiowego (mikstura durnie nazywana za wielką wodą rockiem alternatywnym). Ci, dla których 10 Years to pusta nazwa, spokojnie mogą sobie tę pozycję odpuścić.

Aaa… i jeszcze jedno. Jeśli ktoś się już zdecyduje na słuchanie, to warto sięgnąć po wersję limitowaną, gdzie znalazły się całkiem przyzwoite wersje akustyczne „Shoot It Out” i „Fix Me”.

Ocena: 5/10

Próbka:
Shoot It Out (vide o)

(Paweł D.)

Audycja z 28.09.2010 - Temat: Sully Erna i Serj Tankian

2010-09-29T12:11:00.000-07:00

W tej audycji rozprawiamy o nowych, mile zaskakujących produkcjach wokalistów Godsmacka i System Of A Down.

audycja

1. Black Rain - Soundgarden
2. Broken Road - Sully Erna
3. My Light - Sully Erna
4. 7 Years - - Sully Erna
5. Disowned Inc. - Serj Tankian
6. Reconstructive Demonstrations - Serj Tankian
7. Left of Center - Serj Tankian
8. Bring It On Home - Acid Drinkers (cover Led Zeppelin)

Video:
Serj Tankian - Left To Center

Sully Erna w MTV Cribs :)

Black Mountain - Wilderness Heart (2010)

2010-09-28T11:06:00.000-07:00

Myślałem, że trzeci album w dorobku Kanadyjczyków z Black Mountain będzie tym przełomowym. Płyta „In the Future” wydana przed dwoma laty była już pozycją niezwykle ciekawą, która zbierała bardzo pozytywne recenzje nawet w bardzo prestiżowych czasopismach muzycznych. Ja osobiście nie padłem może jeszcze na kolana, ale dostrzegłem tam przebłysk geniuszu. Sprawdźcie zresztą sami – czwarty utwór na płycie… „Wucan”. Tak, to jest właśnie to, co tygryski lubią najbardziej. Ta jedna kompozycja sprawiła, że Black Mountain mocno zapadli mi w pamięć, a kiedy nadszedł czas pierwszego przesłuchania „Wilderness Heart” to byłem aż blady z przejęcia. Czy słuszne były moje nerwy? Chyba nie. Black Mountain nie zaskoczyli mnie. Znów nagrali dobry album. Może nawet bardzo dobry. Nie mniej jednak… wciąż nie jest to dzieło bezdyskusyjnie genialne.

Powiecie, że oczekuję zbyt wiele? Nie zgodzę się. Wiem, że stać ich na to, aby mieć u stóp cały muzyczny świat. Na „Wilderness Heart” udowadniają to w dwóch kompozycjach. Pierwszą perełką jest „Old Fangs” – podobnie jak we wspomnianym już „Wucan” niebagatelną rolę odgrywają tu partie klawiszowe, które nadają piosence niezwykłego klimatu. Dołóżmy do tego wyrazisty, stonerowy bas i rewelacyjne linie wokalne, a otrzymamy jeden z najlepszych kawałków roku 2010 (przynajmniej w opinii niżej podpisanego). Zaznaczmy, że podział obowiązków wokalnych na Stephena MacBeana i Amber Webber wychodzi płycie na dobre. Za przykład niech posłuży druga ze wspomnianych perełek – „Rollercoaster”. Zaczyna się leniwie. Stephen trochę od niechcenia, z pewną brytyjską flegmą, wyrzuca z siebie słowa. Po pewnym czasie dołącza do niego Amber, następuje zryw i… solowa partia wokalna panny Webber… mili Państwo – ten fragment rozwala mnie za każdym razem, kiedy go słucham (a wierzcie mi – słucham go w kółko i na okrągło).

No dobrze. Dwie rewelacyjne piosenki. To już coś, ale co z resztą? Otóż, przeważnie jest dobrze. Ciekawie wypada „Let Spirits Ride” – hard rock wyciągnięty żywcem z lat 70. Fajna gitarowa solówka, szybkie tempo i hammondy dla osłody. Przydałoby się tu więcej takiego grania. Stosunkowo ciężki wydaje się jeszcze utwór tytułowy, ale nie zmienia to wrażenia, że przeważnie jest jakby trochę za delikatnie i… za czysto. Elementów rocka psychodelicznego jest u Black Mountain jakby coraz mniej. „Radiant Hearts”, „The Space In Your Mind”, czy kończący płytę „Sadie” to praktycznie utwory folkowe, które mogłyby znaleźć się na ostatniej płycie Blitzen Trapper (na której zresztą też był utwór o nazwie „Sadie”). Nie mówię, że Black Mountain nie radzą sobie w takich klimatach. Wymienione utwory wypadają poprawnie, ale… nie tak dobrze, jak głośniejsze, elektryczne „Old Fangs”, „Rollercoaster”, czy nawet „Let Spirits Ride”.

To, że nieco kręcę nosem, nie powinno zniechęcać was do sięgnięcia po „Wilderness Heart”. Naprawdę warto.

Ocena: 8/10

Próbka:
Old Fangs (video)

(Paweł D.)

Zapowiedź kulturalna: Chopin w ciszy odkryty

2010-09-25T10:30:00.000-07:00

Audycja z 21.09.2010 - Temat: Dziewczyna z gitarą, czyli Courtney... i co dalej?

2010-09-24T06:51:00.000-07:00

A oto nasze kolejne wypociny. Program poświęcony w całości płci pięknej, i to tej bardzo rockowej części płci pięknej. Koniecznie zerknijcie też na linki do teledysków - tym razem warto;)

Audycja 21.09.2010

Lista utworów:
1. Ask For It - Hole
2. Be a Man - Hole
3. Fast & Frightening - L7
4. City Of Angels - The Distillers
5. Baptized by Fire - Spinerette
6. Make Me Wanna Die - The Pretty Reckless
7. Goin' Down - The Pretty Reckless
8. I Get Off - Halestorm
9. It's Not You - Halestorm

I coś na zachętę:
Make Me Wanna Die - The Pretty Reckles

Drain The Blood - The Distillers

I Get Off - Halestorm

I powiew klasyki:
I Love Playin With Fire - The Runaways

Pro-Pain - Absolute Power (2010)

2010-09-22T03:19:00.000-07:00

Kto pamięta jeszcze te piękne czasy, kiedy to co drugi polski nastolatek słuchał Biohazard, a nowojorski hardcore wydawał się człowiekowi jednym z najważniejszych nurtów ciężkiego grania? Ach, gdyby „Absolute Power”” ukazało się w tym okresie – to byłby pewnie hit. Dziś… no cóż, płyta przepływa sobie jakimś bocznym nurtem. Taki los. Pro-Pain nie są chyba jednak łasi na popularność. Robią swoje. Nie starają się być „ostatnimi obrońcami stylu”, ale nie odchodzą też za daleko od swojego rodzimego terytorium. Uzyskują w ten sposób równowagę – jest ciekawie, ale też ciężko.

Trochę szczegółów. Dziesięć numerów. Trzydzieści siedem minut muzyki. Nie za dużo, nie za mało, a słucha się tego jednym tchem. Bo mamy tu wszystko, czego od Pro-Pain mogliśmy oczekiwać. Zaczyna się od „Unrestrained” - metal hardcore w stylu cięższych dokonań Madball czy Agnostic Front. Naprawdę mocnych rzeczy jest tu zresztą więcej. W „Destroy The Enemy” wchodzimy na grunt groove metalowy – początek zalatuje nawet Soulfly’em. W szybszym „Rise Of The Anarchist” Gary Meskil zaczyna prawie growlować, co zresztą kontynuuje w chyba najostrzejszym na płycie „Hate Coalition” – tu dodatkowo towarzyszy mu podwójna stopa. Metal przez duże „M”… a może już i metalcore? Na „Absolute Power” ballad nie znajdziemy, ale Pro-Pain dalecy są od tego, aby zanudzić słuchacza jednowymiarową młócką. Do nagrania „Stand My Ground” zaprosili Schmiera z niemieckiego Destruction, co zaowocowało fajnym refrenem zaśpiewanym na dwa głosy. Jeszcze ciekawsze zastosowanie kilku wokali zaprezentowali w „Road To Nowhere” – skądinąd moim ulubionym kawałku z „Absolute Power”. Nawet elegancka solówka gitarowa się tu pojawia. „AWOL” to już hardcore punk. Krótko, mocno, do przodu… ale chwytliwie. Jeszcze krócej i jeszcze mocniej prezentuje się „Divided We Strand”. Chyba najbardziej radiowym kawałkiem na płycie jest natomiast „Gone Rogue (I Apologize)”. Tu już zrywamy z estetyką godną nowojorskich twardzieli. Bo co powiecie na tekst typu: „They say love, love is all you need, and I think they’re right”? Z muzyką nie brzmi to już tak cukierkowo, ale “ulicą” też od tego nie bije. Generalnie numer w ucho wpaść może i jak ktoś złośliwy, to i o komercje ich posądzi. Trzeba by było jednak mieć jakąś szczególną niechęć do Pro-Pain, bo moim zdaniem goście zaprezentowali się naprawdę dobrze. Zresztą – recenzje zbierają bardzo przyzwoite, więc chyba to nie jest tylko jakieś moje widzimisię.

Chociaż „Absolute Power” to więcej niż się spodziewałem, to nie ma co się czarować – taką muzyką świata nie zawojujesz. Dziś hardcore potrzebuje odświeżenia. Objawień w stylu Gallows. Odnowicieli gatunku. Pro-Pain to stara gwardia. Rzemieślnicy. Fajnie, że trzymają formę, ale czy młodsze pokolenie to kupi? Chciałbym w to wierzyć i dlatego ocena może nawet nieco zawyżona... ale co tam!

Ocena: 7/10

Próbka:
Destroy The Enemy (audio)

(Paweł D.)

American Bang - American Bang (2010)

2010-09-18T16:53:00.000-07:00

Są dzicy i młodzi – tak przynajmniej twierdzą w jednym z singli ze swojej debiutanckiej płyty. Młodzi faktycznie są, ale czy znowu tacy dzicy? Mi wyglądają raczej na grzecznych chłopców. A to tak chyba nie wypada być grzecznym, kiedy próbuje się wpasować w buty starych, dobrych Lynyrd Skynyrd, nieprawdaż? Za młodu bracia Van Zant byli w końcu niezłymi zawadiakami. Jaren Johnston i jego kumple to raczej chudziaki, których największym grzechem może być nadmiar piwa od czasu do czasu. Do tego wcale nie są aż tak „południowi”, na jakich się kreują. Brzmieniowo bliżej im raczej do Kings Of Leon niż do Lynyrd Skynyrd. Czyli raczej taki radiowy, amerykański rock z „southernowymi” naleciałościami. Od kapeli braci Followillów są z kolei bardziej przewidywalni i… mniej utalentowani. Wydaje mi się wręcz, że największą bronią American Bang jest zapał i wiara w to, że mogą coś zwojować. A może to po prostu chęć zarobienia jakiejś większej kasy? Wszak Jaren Johnston usłyszał kiedyś od swojego ojca, szanowanego perkusisty z okolic Nashville, takie oto słowa: „Jeśli chcesz mieć na rachunki, graj na bębnach. Jeśli chcesz zarabiać na życie, naucz się pisać piosenki”. No to co miał począć biedny młodzian? Zaczął grać na gitarze, śpiewać i pisać. W końcu ojcu sprzeciwiać się nie wypada. Czy jednak Jaren nauczył się trudnej sztuki komponowania dobrych piosenek? No zgadujcie. No tak – oczywiście, że się nie nauczył. Pisze piosenki przyjemne, ale z pewnością nie jakieś arcydzieła. Może jednak to wystarczy, żeby trochę grosza zarobić? Bo choć American Bang nie wyglądają mi szczególnie autentycznie i nie wzbudzają mojej większej sympatii, to nie twierdzę, że ich płyta jest do bani.

Muzyka American Bang jest prosta, niezbyt ambitna, niezbyt wysmakowana… ale też bardzo pozytywna. Przyznaję, że w odpowiednich warunkach może słuchać się jej z dużą przyjemnością. W jakich? No na przykład, kiedy w słoneczny dzień wybieramy się na wycieczkę poza miasto, a w perspektywie mamy ognisko, kilka piw i beztroską zabawę w gronie dobrych znajomych. Oczywiście numer przejdzie tylko wtedy, kiedy nasze towarzystwo nie ma jakiegoś szczególnie wyszukanego gustu muzycznego, a my nie będziemy zmuszać nikogo do słuchania albumu od początku do końca. Debiut Amrican Bang na dłuższą metę może bowiem trochę zemdlić. Nie zmienia to faktu, że takie numery, jak „Whiskey Walk”, „Wild and Young” czy „All We Know” uznaję za dosyć udane. Może jest w nich zatem jakiś ukryty talent? Mają czas. Jeśli tylko będą rozwijać się w dobrym kierunku, to może za kilka lat coś z nich jeszcze będzie.

Ocena: 5/10

Próbka:
Wild and Young (video)

Audycja z 14.09.2010 - Temat: Stone Sour & Murderdolls

2010-09-16T09:21:00.000-07:00

Najnowsza audycja:
Audycja 14.09.2010 r.

A w niej:
1. No Class - Kingdom Of Sorrow
2. Avalon - Sully Erna
3. Say You'll Haunt Me - Stone Sour
4. Nylon 6/6 - Stone Sour
5. Hesitate - Stone Sour
6. Nowhere - Murderdolls
7. Chapel Of Blood - Murderdolls
8. Summertime Suicide - Murderdolls
9. Serpentine - Disturbed

John Butler Trio – April Uprising (2010)

2010-09-14T05:21:00.000-07:00

Pozytywny gość – tak kojarzy mi się John Butler. Ale czy można mieć czarne myśli, kiedy żyje się w przepełnionej słońcem Australii? Nic dziwnego, że facet zachowuje się trochę jak stary hippis – pokój, miłość, muzyka… i to taka muzyka niczego sobie. Wystarczy rzec, że na Antypodach to gwiazda wysokiej klasy. Płyty jego zespołu – John Butler Trio – debiutują przeważnie na pierwszych miejscach list sprzedaży i pokrywają się platyną. Jakaż szkoda, że u nas takie granie nie jest w stanie przebić się do mainstreamu. „Takie granie” oznacza w tym przypadku mieszankę klasycznego rocka, bluesa, funk rocka, folku… i jeszcze kilku innych rzeczy.

Na „April Uprising” tych „innych rzeczy” jest zresztą trochę więcej niż na poprzednich albumach australijskiego tria. Już otwierający płytę „Revolution” zapowiada pewne zmiany – jest taki schludny i dopracowany. Do tego sam Butler zdmuchnął kurz ze wzmacniaczy. Cóż, mniejsza rola akustycznych brzmień jest charakterystyczna dla całego „April Uprising”. To co napisałem, może co po niektórych przerazić, ale spokojna głowa – zmiany nie są znowu takie rewolucyjne, tylko proporcje nieco się zmieniły.

Co do samych kompozycji, to następcy „Zebry” raczej tu nie znajdziemy, ale też nie ma co narzekać. Wspomniany „Revolution” chodził mi po głowie już od pierwszego przesłuchania. Są tu rzeczy pozytywne i zwariowane. Wesoły, nieco bluegrassowy „C’mon Now” nadaje się na jakąś szaloną letnią potańcówkę, a z kolei „Don’t Wanna See Your Face” to trochę taki… folk-rap. Płyta ma też swoje bardziej uduchowione oblicze, które objawia się w takich poważniejszych, nastrojowych utworach, jak „Mystery Man”, „Ragged Mile (Spirit Song)” czy „Take Me”. Najgorzej wypadają tu podróże w stronę typowego radiowego rocka. Singlowy „Close To You” jakoś w ogóle do mnie nie przemawia. Trochę lepiej wypada „To Look Like You”, ale ostatecznie to też nie jest taki John Butler, jakiego lubię najbardziej.

„April Uprising” to płyta eklektyczna, która z pewnością może się podobać. Mi słuchało się jej lepiej niż trochę mdłego „Grand National” z 2007 roku, ale… do „Sunrise Over Sea” trochę jeszcze brakuje.

Aaaa! Bym był zapomniał o najważniejszym! John Butler obciął swoje długaśne dready! No - to jest już rewolucja...

Ocena: 7/10

Próbka:
Revolution (video)

(Paweł D.)

Zapowiedzi: Prawie jak Slipknot? Czyli Stone Sour i Murderdolls

2010-09-12T02:00:00.000-07:00

Po płycie "All Hope Is Gone" rozpływaliśmy się w zachwytach. Slipknot to zjawisko. Jak radzą sobie jego członkowie poza macierzystą kapelą? Mamy okazję się przekonać, ponieważ na rynek wchodzą właśnie nowe wydawnictwa Murderdolls (Joeya Jordisona) i Stone Sour (Coreya Taylora i Jima Roota). W najbliższy wtorek (14.09.2010 r.) w Domu Wariatów przekonacie się, jakie jest nasze skromne zdanie na temat tych dwóch albumów. Zapraszamy!

Na zachętę najnowsze klipy zespołów:
Say You'll Haunt Me - Stone Sour (video)
My Dark Place alone - Murderdolls (video)

I jeszcze dodatkowo najnowszy klip Disturbed (a co?!):
Asylum - Disturbed (video)

Audycja z 07.09.2010: Starzy wciąż jarzy

2010-09-09T03:41:00.000-07:00

Wracamy do najpopularniejszego szablonu, czyli znów mamy dla Was dwie świeżutkie płyty, ale raczej nie od świeżutkich artystów. Swój powrót odnotowały właśnie dwie ważne i ciekawe kapele z lat 90 – industrialno-rockowy Filter oraz dawni liderzy alternatywnego metalu/hardcore'u Helmet. Co proponują? Oczywiście dowiecie się tego z Domu Wariatów.

Lista utworów:

1. Old Fangs - Black Mountain
2. On March The Saints – Down
3. The Trouble with Angels – Filter
4. No Re-Entry - Filter
5. Down With Me – Filter
6. And Your Bird Can Sing – Helmet
7. Miserable – Helmet
8. LA Water – Helmet
9. Don't Pull Me Over - Tom Petty & The Heartbreakers

Niestety z przyczyn technicznych link do audycji został usunięty. Ci, którzy chcą przesłuchać, proszeni są o zamieszczenie adresu e-mail lub numeru gg (prześlemy linka). Za utrudnienia przepraszamy.

Norma Jean – Meridional (2010)

2010-09-03T04:30:00.000-07:00

Czy czekałem na nowe wydawnictwo Norma Jean? Nie szczególnie. Z pewnością nie można mnie nazwać ich wiernym fanem, a tym bardziej fanem metal core’owych klimatów w ogóle. Przyznaję jednak, że ich poprzednie wydawnictwo – „Anti-mother” - zrobiło na mnie pozytywne wrażenie. Na tyle pozytywne, że po „Meridional” sięgnąłem bez oporów i może nawet z pewnymi nadziejami. Nie byłem jednak przygotowany na to, co miało się wydarzyć. Norma Jean – piszę to z pełnym uznaniem – wprawili mnie w osłupienie. Niby obyło się bez rewolucji, ale… jest w tej płycie coś, co nie pozwala się od niej oderwać.

Po pierwszym przesłuchaniu została mi w głowie tylko jedna rzecz – motyw gitarowy z „Falling From The Sky: Day Seven”. Gdyby nie ten utwór, może w ogóle nie sięgnąłbym po tę płytę drugi raz. Numer ten ma jakąś hipnotyczną, mroczną siłę – wciąga. Czy można go nazwać metal core’ową balladą? Sam nie wiem, ale bez wątpienia jest to najwolniejsza i najbardziej przystępna rzecz na płycie. Przy kolejnych kontaktach z „Meridional” zrozumiałem jednak, że nie oznacza to wcale, że jest najlepsza. Norma Jean przygotowali nam bowiem ucztę złożoną z samych smakołyków. Zaczyna się rewelacyjnie - od „Leaderless And Self Enlisted”, przy którym moja głowa bezwiednie zaczyna bujać się na wszystkie strony. „Anthem for the Angry Brides” jest jeszcze dziksze – mathcore’owe gitarki i gardłowy krzyk. Rzecz na tyle mocna, że następujący po nim „Deathbed Atheist” może wydać się początkowo nazbyt wygładzony. Rekompensuje to jednak niezwykłym, „deftonsowo-toolowym” klimatem. Dalej jest równie dobrze – „A Media Friendly Turn To The Worse” przykuwa uwagę fajną pracą gitar, a „High Noise Low Output” niezłym refrenem. Na zakończenie mamy wkręcające „Innocent Bystanders United” z jego transowym, trzyminutowym wstępem. Nie wymieniałem wszystkich utworów, ale w zasadzie każdy z nich trzyma poziom – obecność wypełniaczy nie została stwierdzona.

Najważniejszy jest jednak fakt, że „Meridional” to bardzo spójna całość – przemyślana pod względem klimatu, dobrze zaaranżowana i poukładana. Tak jak podkreślałem na początku, nie jestem ekspertem w dziedzinie metal core’u, ale wydaje mi się, że Norma Jean są dla tego nurtu tym, czym Deftones byli dla nu metalu. Dużo tu emocji, dużo krzyków. Najważniejsze jednak, że całość broni się przed kiczem – jest szczera i nawet nieco poruszająca. W dzisiejszym metalu to naprawdę rzadkość.

Ocena: 9/10

Próbka:
Deathbed Atheist (video)

(Paweł D.)

Toadies - Feeler (2010)

2010-09-03T04:16:00.001-07:00

Wierni fani Toadies (jeśli tacy istnieją) musieli czekać na ten album całe… dwanaście lat! To stwierdzenie jest może nieco przewrotne, bo zespół wydał w tym czasie dwie płyty studyjne, ale faktem jest, że „Feeler” to w zamierzeniu następca dosyć popularnego „Rubberneck” z 1994 roku. Otóż w połowie lat 90., po sukcesie singla „The Possum Kingdom”, Toadies postanowili wykorzystać swoje pięć minut chwały i ruszyli na długą trasę koncertową. W 1997 roku znów weszli do studia, nagrali swój album numer dwa. Z nowym materiałem, pełni ekscytacji, pobiegli do swoich wydawców – firmy Interscope, a ci… odrzucili ten projekt. Dlaczego „Feeler” się nie spodobał? Trudno stwierdzić. Może chodziło o to, że moda się zmieniła, a może o to, że nie były to piosenki wystarczająco dobre. Ostatecznie chyba nawet sam zespół nie był do końca przekonany do tej muzyki, bo na długi czas większość nagranego wtedy materiału poszła w zapomnienie (trzy utwory trafiły na album „Hell Below/Stars Above”).

W 2008 roku Toadies, po kilkuletniej przerwie w działalności, powrócili nadspodziewanie dobrym albumem „No Deliverance”, wydanym już przez nowego wydawcę – Kirtland Records. Dobre przyjęcie nowej płyty, świeża energia i mała wytwórnia płytowa – chyba wszystkie te czynniki sprawiły, że Toadies poczuli, że w końcu przyszedł czas na odkurzenie „Feelera”. Zespołowi nie udało się odzyskać oryginalnych nagrań od firmy Intrscope, więc… postanowili nagrać stare utwory od nowa.

„Feeler”, który trafia w nasze ręce, jest zatem w dużej części wariacją na temat tego, co miało ujrzeć światło dzienne w 1998 roku. Z piętnastu utworów, które miały się znaleźć na pierwotnej wersji albumu, panowie postanowili wybrać tylko dziewięć kompozycji. Album trwa teraz niecałe pół godziny. I słusznie. Ważna jest jakość, a nie ilość. Czy jednak „Feeler” jest rzeczywiście na tyle dobry, że warto go było odgrzebywać? Mam co do tego pewne wątpliwości.

Jest tu jeden numer, który rzeczywiście zrzucił mnie z krzesła. Mowa o „Waterfall”. Sceptycy powiedzą, że to kawałek banalny, ale co mnie to obchodzi – kiedy słucham go w trakcie jazdy samochodem, to staję się zagrożeniem na drodze (ach, to przejście na samym początku!). Toadies generalnie grają w sposób prosty, typowy dla siebie. Lekko zaskakujące może być nieco surowe i do połowy wyłącznie akustyczne „Trust Game”. Oprócz tego uwagę zwracają energetyczny, niemal punkowy, „Dead Boy” i instrumentalny „ATF”. Reszta to… po prostu Toadies w swojej przeciętnej formie.

Dla mnie kontakt z płytą „Feeler” był jednak bardzo przyjemny. Co poradzić? Lubię, kiedy ktoś jest w stanie przenieść mnie w czasie, a wraz z Toadies wracają wspomnienia z połowy lat 90. – lat szczenięcych… wolnych i pełnych pasji. Ach… i jak tu być obiektywnym?

Ocena: 6/10

Próbka:
Feeler (Promo)

(Paweł D.)

Audycja z 31.08.2010 - Temat: Dzieje grzechu, czyli kilka historii o zdradzie rocka

2010-09-02T15:45:00.000-07:00

Tym razem prezentujemy kilka przykładów na to, że nawet rockmani z krwi i kości lubią od czasu do czasu zrobić sobie mały skok w bok... i poflirtować z artystami z zupełnie innej bajki.

Audycja z 31.08.2010

Lista utworów:
1. Drivin' Rain - Gov't Mule (feat. James Hetfield)
2. Evolution Revolution Love - Tricky (feat. Ed Kowalczyk)
3. It's Coming After - Second Coming (feat. Layne Staley)
4. Smashing The Oponent - Infected Mushroom (feat. Jonathan Davis)
5. The Ritual - Saul Williams (feat. Trent Reznor)
6. The Omen - DMX (feat. Marilyn Manson)
7. Not a Man - Arsenal (feat. John Garcia)
8. No Man Army - Prodigy (feat. Tom Morello)
9. La derničre pluie - Emmanuelle Seigner (feat. Iggy Pop)
10. Shake Your Head (Let's Go To Bed) - Was Not Was (feat. Ozzy Osbourne & Kim Basinger)

Sun Kil Moon – Admiral Fell Promises (2010)

2010-09-02T01:19:00.000-07:00

Płyta ukazała się co prawda w połowie lipca 2010 r., ale to chyba tylko dla rozbiegu przed jesienią – bo „Admiral Fell Promises” zawiera muzykę, która może być ścieżką dźwiękową naszego deszczowego, ponurego września. To płyta nastrojowa, mająca wyjątkowo intymny charakter. Wystarczy zauważyć, że wydanie „Admiral Fell Promises” pod szyldem Sun Kil Moon jest w pewnym sensie ściemą. To płyta, za którą odpowiedzialny jest tylko i wyłącznie Mark Kozelek. Dał wolne swoim współpracownikom, sięgnął po gitarę klasyczną i nagrał bardzo dobrą płytę. Tak po prostu.

Już od pierwszych dźwięków „Alesund” słychać, że Kozelek jest w wyśmienitej formie. Za pomocą prostych narzędzi buduje solidna strukturę. Bez wątpienia opiera się to wszystko na niezwykłym zmyśle kompozytorskim. Nie ma tu żonglerki konwencjami, nie ma za dużo kombinowania, a mimo to słucha się tej muzyki z zapartym tchem. Kozelek otwiera pewne małe drzwi w swojej duszy, wchodzi do dawno nieodwiedzanego pokoju i wszystko nam dokładnie opisuje. Jest to opowieść osobista, szczera, a przede wszystkim pełna subtelnego piękna.

Z pewnością znajdą się tacy, którzy tego albumu nie polubią. „Admiral Fell Promises” może wydać się komuś nazbyt smętne, a przy dłuższym słuchaniu nawet nużące, ale jeśli macie takie odczucia, to znaczy, że po prostu nie jesteście w odpowiednim nastroju. Poczekajcie na chwilę, kiedy życie da wam w kość i będziecie potrzebować azylu. Wtedy właśnie odnajdziecie schronienie w tym małym pokoiku, gdzieś na skraju duszy Marka Kozelka.

Ocena: 8/10

Próbka:

Alesund (audio)

(Paweł D.)

Audycja z 24.08.2010 - Temat: Nie taki post-grunge straszny...

2010-09-01T15:25:00.000-07:00

Krótka podróż do połowy lat 90., kiedy to era zespołów z Seattle powoli dobiegała końca, ale niektórzy łudzili się jeszcze, że gdzieś w USA (i nie tylko) odnajdą się godni następcy Nirvany, Pearl Jam czy Alice In Chains. Przedstawiamy zespoły, które spóźniły się na swoją chwilę chwały, ale nie zasługują też na to, aby bezmyślnie wrzucić je do worka z komercyjnym post-grungem z drugiej połowy zeszłej dekady. Zespoły przełomu. Echa grunge'u lub pierwsza fala post-grunge'u - jak zwał, tak zwał. Będzie kilka zapomnianych hitów, a i jakieś niespodzianki się znajdą...

Audycja z 24.08.2010

Lista utworów:
1. Waterfall - Toadies
2. The Possum Kingdom - Toadies
3. Cover Me - Candlebox
4. Water's Edge - Seven Mary Three
5. Comedown - Bush
6. Iris - Live
7. Plowed - Sponge
8. Counting Blue Cars - Dishwalla
9. Popular Modern Themes - Chokebore
10. Back Porch - The Presidents Of United States Of America
11. Nervous and Weird - Everclear

I klipy na zachętę:
Love Everybody - The Presidents Of United States Of America
Far Behind - Candlebox
A Taste For Bitters - Chokebore
Lightning Crashes - Live (unplugged)

2010-09-01T01:52:00.000-07:00

Witajcie, musimy Was serdecznie przeprosić za ten bałagan na blogu. Mam drobne problemy techniczne. Wkrótce wszystko wróci do normy i audycje będą znów regularnie zamieszczane na blogu.

Intervurt – Union (2010)

2010-08-26T05:12:00.000-07:00

Itervurt mają szansę na zawrotną karierę. Pochodzą z Londynu i umieją się zareklamować – w zasadzie już to może wystarczyć. Wszak każdy wie, że w Wielkiej Brytanii wystarczy iskra, aby rozpętać prawdziwe medialne piekło. Jednak nie bądźmy okrutni – Intervurt to zespół, który nie ma się czego wstydzić, a płyta „Union” to solidna dawka rocka. Jakiego? Tu z odpowiedzią przychodzą sami muzycy, którzy w na swojej stronie „myspace” opisują swoją muzykę, jako mieszankę wpływów U2, Muse, The Killers, Depeche Mode i… Queens Of The Stone Age. Sam nie opisałbym tego lepiej – wszystko pasuje. Z tym, że… nie są tak klimatyczni, jak Depeche Mode, nie mają takiego luzu, jak Queens Of The Stone Age, i z całą pewnością nie poruszą milionów ludzi na całym świecie, tak jak od lat robią to panowie z U2.

Intervurt brakuje może trochę oryginalności, ale też nie ma sensu się zniechęcać, bo „Union” to przede wszystkim zbiór dobrych utworów, które mogą się podobać. Są tu pozycje, które przy odpowiedniej promocji mogłyby poszaleć na rockowych listach przebojów, takie jak „Union Square”, „The Fear” czy „Scars & Stripes”, ale na dobrą sprawę cała reszta to także bardzo zgrabnie skrojone numery. Nie znaczy to, że Intervurt poszukują sławy za wszelką cenę i tym samym rezygnują z eksploracji „komercyjnie wątpliwych” terytoriów. W takim „Suffering” dryfują w okolicę ostatnich dokonać Morisseya, w „No name” stawiają na nieco mroczniejsze klimaty, „Merla” to taka lekko transowa jazda, a z kolei „Diesel” to już prawie stoner.

Chociaż „Union” słucha mi się bardzo dobrze, to mam – może zupełnie niepotrzebne – obawy, że umiejętność pisania wpadających w ucho piosenek, może być dla zespołu zgubna. Jeden krok w złą stronę i… myślę, że po przesłuchaniu „Union” sami będziecie wiedzieli co (a tymczasem nie chcę zapeszać).

Ocena: 6/10

Próbka:
Union Square (video)

(Paweł D.)

Over-Reactor – Lose Your Delusion vol. 1 (2010)

2010-08-26T02:53:00.001-07:00

Może to zabrzmi jak zrzędzenie starej baby, ale… trudno dziś o dobrych wokalistów. Przynajmniej jeśli rozejrzymy się po świecie ciężkiego rocka. Albo mamy do czynienia z dinozaurami, które na scenie zapuściły korzenie, albo z młodzieżą, która sama nie wie czego chce. Nawet jeśli zdarzy się ktoś utalentowany i dysponujący fajnym głosem, to najprawdopodobniej okaże się czyimś naśladowcą. Druga opcja jest taka, że będzie zakutą pałą, która ma klapki na oczach, zero charyzmy i jeszcze mniej polotu. Bóg jednak czuwa i od czasu do czasu zsyła nam jakiś wyjątkowy egzemplarz.

Ezekiel Ox pochodzi z Melbourne w Australii i jeszcze do niedawna był głównym filarem zespołu Mammal. Niestety po świetnej płycie, jaką bez wątpienia była „Majority” z 2008 roku, drogi chłopaków się rozeszły. Byłem tym faktem zaskoczony i zasmucony, gdyż Mammal wydawał mi się najciekawszym zjawiskiem na tzw. alternatywnej scenie australijskiej. Podejrzewałem, że pewnie już nie usłyszę o Ezekielu Oksie, ale… na szczęście byłem w błędzie. Wziąłem go za ciekawego wokalistę, a to prawdziwa muzyczna osobowość. Zabrał się ostro do roboty i nagle okazało się, że dźwiga aż trzy projekty równocześnie – metalowe Full Scale Revolution, alternatywne The Ox & The Fury i właśnie Over-Reactor, którego styl Ezekiel określa jako „new punk”.

Zespół ma tylko dwóch członków – Ezekiela Oksa (wokal) i Cory’ego Blighta (instrumenty perkusyjne). Już wiem jakie pytanie rodzi wam się teraz w głowach – a co z gitarami? Spokojnie. Są i dają radę. Panowie nagrywali je wspólnie, ale na koncertach… są odtwarzane z kompa. Może to trochę dziwne, ale w zasadzie idea nie była zła. Over-Reactor zrodził się jako projekt dwuosobowy i takim ma pozostać. Natomiast album „Lose Your Delusion vol.1” jest dziełem typu „homemade”. Chłopaki zamknęli się w domowym studiu i wszystko robili sami. Atmosfera musiała być twórcza, bo nie dość, że „Lose Your Delusions” zostało podzielone na dwie części, to już na pierwszej z nich znajduje się aż siedemnaście utworów. Inna sprawa, że podejście do kompozycji jest, zgodnie z myślą przewodnią, bardzo punkowe – czyli są to utwory przeważnie dwu-, trzyminutowe. Klasyfikacja muzyczna tego materiału nie jest jednak łatwa. New punk? Nie przepadam za neologizmami, ale może to rzeczywiście niezłe określenie. Jest tu bowiem szczerość przekazu i energia godna punk rocka, ale jest też sporo innych elementów. Ezekielowi zdarza się rapować (czy melorecytować w charakterystyczny dla niego sposób), pojawia się trochę nie-punkowej elektroniki i nowoczesnych gitar (a la Mammal). Z pewnością warto posłuchać „Lose Your Delusion vol.1”, żeby sprawdzić, jak to wszystko ze sobą współbrzmi. Bo trzeba zaznaczyć, że materiał charakteryzuje się też fajną surowizną, odczuwalną głównie na poziomie partii perkusyjnych. Uwielbiam takie bębny (trochę jak u Melvinsów)!

Over-Reactor przypomina mi nieco projekt One Day As A Lion (Zacka z RATM), więc jeśli ktoś lubi takie klimaty, to powinien zapoznać się z „Lose Your Delusin vol.1”. Zwłaszcza, że jest tu sporo fajnych, energetyzujących numerów. „All Shields Down” zaskakuje fajnymi elektronicznymi wstawkami, refren z „Naked Words” jest wspomnieniem nieodżałowanego Mammala, a rozpędzony „Call In the Bombers” zachęca do skakania po pokoju i rozbijania mebli… i to tylko trzy pierwsze kompozycje z płyty. Warto też zwrócić uwagę, że sposób wyrażania myśli przez Ezekiela Oksa nie uległ zmianie – gość nadal jest ujmująco bezpośredni, co słychać chociażby w takich kawałkach, jak „Doogie Howser” i „Nu Metal Motherfuckers”.

„Lose Your Delusion vol.1” to dowód na to, że w sposób całkowicie niezależny można nagrać ciekawą, oryginalną płytę, na wysokim poziomie. Zapytacie – czy jest tak dobrze jak na „Majority”? Jest inaczej. Problemem może być to, że duży natłok utworów – przynajmniej początkowo – może trochę męczyć. W zasadzie, pewnie nikomu by nie zaszkodziło, gdyby wyrzucić stąd ze cztery słabsze kompozycje. Jednak, jak powiadają, darowanemu koniowi nie patrzy się w zęby – a „Lose Your Delusion vol.1” możemy otrzymać za darmoszkę, korzystając z oficjalnej strony zespołu. Miły gest. Czekamy na część drugą.

Ocena: 7/10

Próbka:
Ezekiel i Cory zapowiadają album

A tu - na oficjalnej zespołu - możecie legalnie dostać album "Lose Your Delusion vol.1"
http://www.over-reactor.com/

(Paweł D.)

Audycja z 17.08.2010 - Temat: Nowości - Iron Maiden i Black Label Society

2010-08-24T14:06:00.000-07:00

W audycji odnotowaliśmy dwie ważne premiery weteranów sceny metalowej - Iron Maiden z albumem "The Final Frontier" oraz Black Label Society "Order Of The Black".

ZAGINIONY LINK:
Audycja 17.08.2010

Lista utworów:
1. Jesus Christ Pose - Soundgarden
2. Crazy Horse - Black Label Society
3. Darkest Days - Black Label Society
4. Godspeed Hellbound - Black Label Society
5. El Dorado - Iron Maiden
6. Mother Of Mercy - Iron Maiden
7. Starblind - Iron Maiden
8. The Inevitable Relapse - Filter

The Arcade Fire – The Suburbs (2010)

2010-08-19T07:11:00.000-07:00

Indie to jedno z najważniejszych muzycznych pojęć tej dekady. Indie rock, indie pop, indie imprezy, indie dzieciaki. Ech... pojęcie tak ogólne, że w zasadzie nie wiadomo do końca, co tak właściwie znaczy (bo z „niezależnością” od dawna ma niewiele wspólnego). Kolejny duży worek, do którego na początku tego wieku zaczęło wrzucać się co drugą kapelę. Za kilka lat z tego zbioru będziemy pamiętać tylko pojedyncze zespoły, tylko naprawdę wyjątkowe albumy. Jednym z tych, które z pewnością nie zostaną zapomniane będzie „Funeral” z repertuaru The Arcade Fire. Pierwszy krążek w dyskografii Kanadyjczyków (nie licząc EP-ki z 2003 roku) to było coś pięknego. Oryginalne brzmienie, ciekawy koncept, świetne melodie i niezwykła atmosfera. Pomimo stosunkowo młodego wieku – klasyk.

Nie od dziś wiadomo, że w muzyce mocny start może być utrapieniem dla zespołu. Publiczność niechętnie przyjmuje zmiany, krytyka tylko czeka na potknięcie, żeby wylać trochę jadu. The Arcade Fire wyszli z tej potyczki obronną ręką. Ich kolejny album „Neon Bible” przyjął się całkiem nieźle. Chociaż byli i tacy, którzy w ogóle go nie zrozumieli... wśród tych niezadowolonych, kręcących nosami byłem i ja. Do ich najnowszego wydawnictwa podszedłem zatem z pewnym dystansem, ale też z małą szczyptą nadziei na to, że może jednak znów mnie oczarują.

Panie i Panowie, stało się, The Arcade Fire znów władają potężną magią. „The Suburbs” to płyta, która ma kilka elementów wspólnych z fenomenalnym debiutem, ale z pewnością nie można jej odbierać jako próby odtworzenia własnego sukcesu. Podobieństwa sprowadzają się przede wszystkim do tematyki albumu, która ma charakter... powiedzmy... bardzo lokalny. Dziś jest o suburbiach, sześć lat temu było o sąsiedztwie. No, widocznie ta skala mikro bardzo im pasuje. A może po prostu odpowiada im wszystko to, co budzi sentymenty. Bo „The Suburbs” to nic innego, jak sentymentalna podróż w świat dzieciństwa i dorastania. Powrót Wina i Willa Butlerów na przedmieścia Houston, gdzie niegdyś mieszkała ich rodzina. The Arcade Fire oprowadzają nas po starych okolicach, opowiadają stare historie – tęsknią, ale nie rozlewają niepotrzebnych łez. Być może tu tkwi największa różnica pomiędzy „The Suburbs” i „Funeral”. Na nowym albumie czuć pewien dystans, luz. Więcej jest tu pozytywnych dźwięków. Warto zwrócić uwagę także na wokale, które wydają się gładsze... takie... normalne. Bardzo podoba mi się takie podejście. Płytę można zapętlić i słuchać jej godzinami – bez najmniejszych oznak znużenia. Na „The Suburbs” nie ma może utworów, które poruszyłyby mnie tak, jak kilka lat temu zrobiły to „Rebellion (Lies)” czy „Neighborhood #1 (Tunnels)", ale i tu nie brakuje dobrych kompozycji. Wystarczy, że wspomnę takie tytuły jak „Rococo”, „Suburbian Wars”, „Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)"czy tytułowe „The Suburbs”. Jestem jednak przekonany, iż każdy może znaleźć tu własnych faworytów.

Miło widzieć, że The Arcade Fire pewnie kroczą przed siebie, rozwijają się i wciąż mają głowy pełne pomysłów. Nie wiem czy mogą liczyć na kolejny spektakularny sukces, bo czasy się zmieniają, a i efektu nowości brak, ale mój szacunek sobie zapewnili.

Ocena: 8/10

Próbka:

The Suburbs - nie jest to oficjalne video, ale fajnie współgra z muzyką:)

(Paweł D.)

Zapowiedzi: Na straży metalu

2010-08-16T08:28:00.000-07:00

W najbliższym Domu Wariatów zajmiemy się dwiema ważnymi, długo oczekiwanymi premierami. Z jednej strony opoka southern metalu z USA. Po sporych zawirowaniach w życiu osobistym i artystycznym powraca Zakk Wylde z Black label Society. Po drugiej stronie czeka na Was najważniejszy zespół metalowy z Wysp czyli Iron Maiden. Także oni powracają nową płytą The Final Frontier. W jakiej formie? O tym już w audycji. Zapraszamy !

Melvins - The Bride Screamed Murder (2010)

2010-08-15T08:58:00.001-07:00

W 2006 roku doszło do wydarzenia niezwykłego – potwór imieniem Melvins pożarł, czy jak kto woli – wchłonął, dwuosobowy zespół znany jako Big Business. Ta swoista fuzja wyszła wszystkim na dobre. Melvins odeszli od eksperymentów, które były ich udziałem na przełomie tysiącleci i nagrali dwie bardzo dobre płyty – „(A) Senile Animal” z 2006 roku i „Nude With Boots” z 2008 roku. Widać, że współpraca układa się owocnie, bo w tym samym składzie (wciąż z dwoma perkusistami) i nie zwalniając tempa, kontynuują swoją bluźnierczą działalność.

Na rynek trafiło niedawno ich nowe dziecko – album „The Bride Screamed Murder” - album od którego, przyznaję, oczekiwałem bardzo wiele. Melvinsów lubię od lat, a ich ostanie dokonania rzuciły mnie na kolana. W końcu znaleźli idealne proporcje pomiędzy ciężarem, szaleństwem i przystępnością (wystarczy rzec, że „Smiling Cobra” z albumu „Nude With Boots” to, moim skromnym zdaniem, jeden z najlepszych metalowych numerów ostatnich lat). Chyba nie byłem osamotniony w moim oczekiwaniu, bo „The Bride Screamed Murder” w pierwszych dniach sprzedaży rozchodził się całkiem przyzwoicie i jako pierwszy album w historii zespołu znalazł się na liście Billboard 200.

Wiem, że King Buzzo to twardy zawodnik, więc nie będę się cackać i zerwę ten plaster szybko. Zawiodłem się. Brzmienie nadal jest rewelacyjne, ale pomysły jakby się zaczęły wyczerpywać. Co z tego wynika? Otóż… znowu skręcamy w kierunku udziwnień i usilnego wsadzania kijków w szprychy machiny komercjalizacji. Utwory są trudne do zapamiętania, a czasem nawet męczące. Zdarzają się wyjątki, jak chociażby całkiem przyzwoite „Pig House” i „Electric Flower”, ale… to jeszcze za mało. Riffy, które nakręcały ostatnie albumy, tu jakoś się rozmywają i tracą na wyrazistości. Weźmy taki „The Water Glass”, który zaczyna się potężnie, tylko po to, aby za chwilę przeistoczyć się w... jakieś dziwactwo – Buzz skandujący głupie hasła przy akompaniamencie bębnów. Takich udziwnień jest tu sporo i nie zawsze są najwyższych lotów. Rozczarowywać może przeróbka „My Generation”, która w wykonaniu Melvins jest po prostu wolna i nudna.

„The Bride Screamed Murder” to przede wszystkim płyta dla wiernych fanów, którzy są w stanie słuchać Melvins dla samej przyjemności obcowania z ich niepowtarzalnym brzmieniem. Laicy mogą kompletnie nie zrozumieć tego, co ma tu miejsce.

Ocena: 5/10

Próbka:
Pig House/Electric Flower (live)

(Paweł D.)

Audycja z 10.08.2010 - Temat: Druga dziesiątka nu metalu cz.2

2010-08-12T03:45:00.000-07:00

Link do ostatniej audycji:

Audycja z 10.08.2010

Lista utworów:

1. Whatever - Godsmack

2. Immune - Godsmack

3. Sun Doesn't Rise - Mushroomhead

4. One More Day - Mushroomhead

5. Pollution - Limp Bizkit
6. Nobody Loves Me - Limp Bizkit

7. A Certain Shade Of Green - Incubus

8. Calgone - Incubus

9. My Own Summer (Shove It) - Deftones

10. Around the Fur - Deftones

Coś dla oka:

Keep Away - Godsmack

Be Quiet and Drive (Far Away) - Deftones

Blitzen Trapper – Destroyer of the Void (2010)

2010-08-11T07:02:00.000-07:00

Wyczytałem gdzieś, że Blitzen Trapper tworzą eksperymentalny folk. Niech i tak będzie. Jakoś trzeba ich sklasyfikować, chociaż ja po albumie „Furr” z 2008 roku nazywałem ich po prostu „jedną z najbardziej obiecujących rockowych kapel ostatnich lat”, między innymi dlatego, że ich muzyka nie była wcale łatwa do kategoryzacji. Ich najnowsze dzieło „Destroyer of the Void” wcale sprawy nie ułatwia, a raczej jeszcze ją komplikuje.

Rozpoczyna się jakoś tak... znajomo. Powtórka z ostatniego albumu? Nie. To coś innego. Jakby... powtórka z „Sierżanta Pieprza”! Nie dajcie się zwieść. Utwór tytułowy nie pochodzi z zagubionych archiwów wielkiej czwórki z Liverpoolu. To Blitzen Trapper we własnej postaci. W zasadzie nie wiadomo czy potępiać naśladownictwo, czy wychwalać pod niebiosa ich kunszt. Tak czy inaczej ci młodzi amerykanie, jak chyba nikt przed nimi, dotknęli tu magii The Beatles. Utwór „Destroyer of the Void” to najjaskrawszy przejaw fascynacji „żuczkami” (pewnie przez tę progresywną budowę), ale duch wielkiej czwórki jest obecny niemal w każdym fragmencie tej płyty. Nie myślcie jednak, że mam na myśli bezmyślne zrzynanie. Blitzen Trapper są bowiem przesiąknięci Ameryką i słychać to w każdej zagranej przez nich nucie. Zetem nawet przez chwile nie poczujemy się jak w dzielnicy przemysłowej angielskiego miasteczka. To jednak wciąż muzyka otwartych przestrzeni. Och, dajmy już zresztą spokój Beatlesom, bo słyszalnych fascynacji jest tu więcej. Mam na myśli przede wszystkim Boba Dylana, który dla Blitzen Trapper jest chyba największym guru. W zasadzie takie utwory, jak „Below the Hurricane” czy „The Tailor” mogłyby się znaleźć w repertuarze tego największego amerykańskiego barda. Z kolei „The Tree” pasowałoby na którąś ze spokojniejszych płyt Neila Younga (np. „Harvest”), a nieco bardziej luzackie „Evening Star” może wywoływać skojarzenia z Tomem Pettym. Nie martwcie się jednak, Blitzen Trapper dają też dużo od siebie. Najważniejszym elementem jest z pewnością talent kompozytorski. Nie ma tu wypełniaczy, nie ma nawet średniaków. Są tylko te numery, które ujmują od razu („Heaven and Earth”, „Destroyer of the Void”, „Lover Leave Me Drowning”, „Love and Hate”) i te, którym należy dać trochę więcej czasu („The Tailor”, „The Tree”).

Blitzen Trapper z pewnością nie zawodzą pokładanych w nich nadziei. Ta muzyka ma duszę, a o to dziś trudno. W zasadzie jedynym minusem tej płyty są te, często nazbyt oczywiste, nawiązania do innych artystów. Z drugiej strony – czy można kogoś ganić za fascynację Johnem Lennonem lub Bobem Dylanem?!

Ocena: 8/10

Próbka:

"Furr" (to jeszcze z poprzedniej płyty) i "Love and Hate" (a to już nowe) - live

(Paweł D.)

Knives Out! - Rough Cuts EP (2010)

2010-08-09T13:55:00.000-07:00

Założę się o duże piwo, że jeśli nie słuchaliście czerwcowych audycji z cyklu Dom Wariatów, to nazwa Knives Out! niewiele wam mówi (nie, nie chodzi o piosenkę Radiohead!). No, chyba że jesteście wiernymi fanami Hellyeah, Nothingface lub Dog Fashion Disco. Tak się bowiem złożyło, iż muzycy tych całkiem zacnych zespołów postanowili połączyć swoje siły. Oczywiście – pod szyldem Knives Out!

Pełnowymiarowa płyta tego projektu zapowiadana jest na koniec 2010 roku. „Rough Cuts EP” to chyba taka sonda, która ma zbadać grunt. Cztery utwory, które odsłaniają dosyć dużo. Przede wszystkim już wiadomo, że Knives Out! to zespół o wielu twarzach. Bywa ostro i z wykopem („Surrounded by Demons”), ale na wpadające w ucho refreny też starczyło miejsca (przede wszystkim „Eat Your Heart Out”). Dla mnie najważniejszą postacią jest tu oczywiście wokalista - Todd Smith. Tak, tak, tęsknię za Dog Fashion Disco, dlatego oczywistym jest, że Knives Out! potraktowałem trochę jako substytut macierzystej kapeli Smitha. Czy słuszne było moje nastawienie? Nie do końca. Knives Out! to jednak trochę inna bajka. Dog Fashion Disco bywało ciężkie, ale (przynajmniej w ostatniej fazie działalności) skupiało się na zabawie konwencjami, na kombinowaniu. Knives Out! prezentuje muzykę prostszą i cięższą. Poza tym mają zupełnie inny image… wiecie, tacy trochę twardziele (ciekawe na ile poważnie to traktują?). Wydaje mi się jednak, że „Roug Cuts EP” pokazuje, że stać ich na dużo. Chociaż nikt tu koła nie wynalazł, to i tak słucha się tego z przyjemnością. Jest solidnie. Kto wie, jeśli zapowiadany na zimę „All American Killer” będzie jeszcze trochę lepszy, to może być naprawdę ciekawie.

Ocena: 7/10

Próbka:
Eat Your Heart Out (audio - teledysku się jeszcze nie dorobili)

(Paweł D.)

Nonpoint - Miracle (2010)

2010-08-07T04:49:00.001-07:00

Dziwna sprawa z tą płytą. Krytyka nie zostawia na niej suchej nitki, zewsząd dają się słyszeć głosy niezadowolonych fanów, a jednak… sprzedaje się lepiej niż jakakolwiek płyta Nonpoint do tej pory. I to mimo jakiejś dużej kampanii medialnej i ze stosunkowo słabym singlem pilotującym album. Hmm… tytuł zobowiązuje – cud jak się patrzy.

Mnie nie interesują jednak liczby, tylko muzyka… a ta nie zachwyca. Nonpoint jakby stracili pazur. A może chodzi o odejście gitarzysty Andrew Goldmana? Zastępujący go Zach Broderick nie prezentuje się jako wybitny wioślarz. Co prawda z przeróbką „5 Minutes Alone” Pantery jakoś sobie radzi, ale świętej pamięci Dimebagowi mógłby co jedynie buty czyścić. Nie czepiam się jednak chłopaka. W zespole jest tym nowym, więc pewnie musi się dostosować, a nudne partie gitarowe to zaledwie jeden z problemów „Miracle”. Zawiodła chyba ogólna koncepcja, czy może raczej jej brak. Poszczególnych utworów da się słuchać, ale razem nie tworzą wcale lepszej całości. Taki zbiór średniaków. Chyba nawet z doborem singli musieli mieć problem. Powodem, dla którego na pierwszy ogień poszedł kawałek tytułowy, był chyba gościnny występ Chada Graya (Mudvayne, Hellyeah). Także drugi utwór promujący płytę – „Frontines” – to żadna rewelacja. Taka przeciętna nu metalowa balladka z banalnym refrenem.

W ogóle jakoś za mało tu agresji i energii. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że trochę nabruździł duet producencki, w skład którego weszli Greg Tribbett i wspomniany już Chad Gray. Panowie z Mudvayna jakoś przemycili tu ducha swojej macierzystej kapeli, co „Miracle” wcale na zdrowie nie wyszło. Dla drugoligowej kapeli, takiej jak Nonpoint, pozwolić sobie na utratę charakteru, to jak wykonać egzekucję na własnej przyszłości. Miejmy nadzieję, że to tylko chwilowy dołek.

Ocena: 4/10

Próbka:
Miracle (video)

Paweł D.

Cathedral – The Guessing Game (2010)

2010-08-06T11:00:00.000-07:00

Wiosna roku pańskiego 2010 była wyjątkowo zimna. Nasz kraj, przeważnie szary i ponury, stał się miejscem jeszcze bardziej przygnębiającym i pełnym mroku. Te dni czarne i smutne musiały zwiastować coś niezwykłego… czy mogło chodzić o powrót Cathedral?

Wybaczcie ten nieco ironiczny wstęp, ale jak tu się powstrzymać, kiedy mowa o twórcach doom metalu – czyli ostoi pesymistów i ponuraków (do których to niżej podpisany niewątpliwie się zalicza). Na nowy materiał zespołu Lee Doriana przyszło nam czekać aż pięć lat. Sporo, ale za to jak już się zabrali za nagrywanie, to stworzyli album dwupłytowy i - co ważniejsze - album bardzo ciekawy.

„The Guessing Game” to dowód na to, że Cathedral, mimo dwudziestu lat w branży, wciąż są zespołem poszukującym. To nie jest rasowa płyta doom metalowa (chociaż o klimat oczywiście dbają). W zasadzie pomysłów jest tu na tyle dużo, że trudno jest włożyć ten album do jakiejś szufladki. Rock progresywny, art rock, hard rock, muzyka alternatywna… to zbyt ogólnie. Musimy chyba rozebrać „The Guessing Game” na jeszcze mniejsze części. Zaczyna się od gotyckiego, nieco kiczowatego wstępu i… płaczu dziecka (czyli jak na doomowców przystało). „Funeral of Dreams” to już jednak skomplikowana mikstura: trochę melorecytacji, odrobina melodii i zasmażka z ciężkiego łojenia. Kojarzy mi się to trochę z Pain of Salvation z okresu „Scarsick”. Trzeci na płycie „Painting In the Dark” brzmi przy tym jak stary, surowy heavy metal. „Death of an Anarchist” zaczyna się natomiast od akustycznego wstępu… ale to tylko zmyłka – później wchodzą naprawdę ciężkie gitary i robi się bardzo swojsko i (nie)przyjemnie. Rewelacyjnie wypada też instrumentalny utwór tytułowy. Cathedral przenoszą nas tu w lata 70. Jest pięknie i delikatnie, ale tylko przez chwilę... W “Edwige’s Eyes” wraca ciężar i złowieszcza aura. A kiedy już można się łudzić, że zrobi się bardziej typowo, nadchodzi „Cats, Incense, Candles, Wine” – bez wątpienia największe zaskoczenie na płycie. Misz masz niczym Mr. Bungle - trochę funkowego basu i jazzującej perkusji, ale także trochę gitary akustycznej i potężniejszej gitary elektrycznej… nawet beztroskie pogwizdywania Lee Doriana mamy. Hmm… i to tylko zawartość pierwszej płyty. Druga część albumu “The Guessing Game” jest już nieco bardziej zachowawcza i metalowa… chociaż i tu mamy pewne niespodzianki. Chodzi mi przede wszystkim o „Journeys Into Jade”, w którym to Lee Dorian przedstawia historię Cathedral. Trzeba jednak zauważyć, że robi to niczym MC drugiej kategorii. Tak, tak… Panie, Panowie, oto właśnie doom-rap.

Słowo, które najlepiej oddaje ducha „The Guessing Game”, to różnorodność. I jest to zarówno największy atut, jak i największe przekleństwo tego materiału. Pomysłów jest tu dużo, i (przynajmniej w moim mniemaniu) są dobre. Nie zapominajmy jednak o uczuciach ortodoksyjnych doom-metalowców, którzy mogą być nieco zawiedzeni. Co prawda i oni znajdą tu coś dla siebie (jak chociażby dziesięciominutowy „Requiem For The Voiceless”), ale są momenty, których mogą nie strawić („Cats, Incense, Candles, Wine”). Druga sprawa, to sam Lee Dorian, który jest świetnym wokalistą, kiedy idzie o metalowe zrzędzenie… tyle, że tu często wychodzi poza ten obszar, a tym samym obnaża swoje ograniczenia wokalne. Trudno nie zwrócić na to uwagi, chociaż ja nie odczułem z tego powodu większego dyskomfortu.

Podsumowując, „The Guessing Game” nie jest płytą, która rzuca na kolana, ale jest lepsza niż się spodziewałem, że będzie. Nie wiem jak wy, ale ja lubię pozytywne zaskoczenia (stąd ta piękna ósemka pod recenzją).

Ocena: 8/10

Próbka:
ALBUM TEASER (czyli wszystkiego po trochu)

(Paweł D.)

Coheed & Cambria – Year of the Black Rainbow (2010)

2010-08-05T01:52:00.000-07:00

Coheed & Cambria mieli swoje pięć minut, kiedy to na rynek trafił album “Good Apollo, I'm Burning Star IV, Volume One: From Fear Through the Eyes of Madness”. Pamiętam, że pod ich adresem padały wtedy różne komplementy – następcy Rush i odnowiciele progresywnego rocka to tylko te najczęściej spotykane. Poza tym liczby nie kłamią – milion sprzedanych płyt to już coś. Z pewnością duża była w tym zasługa utworu „Welcome Home”, który okazał się sporym przebojem i wprowadził zespół Coheed & Cambria pod strzechy.

Wydaje mi się, że Claudio Sanchez i koledzy cały czas pamiętają ten piękny rok 2005 i nie mogą pogodzić się z tym, że nie jest tak łatwo pozostać w świetle reflektorów… zwłaszcza, kiedy jest się zamkniętym w szufladzie „rock progresywny”. Chyba zatem całkiem świadomie odchodzą od estetyki, w której funkcjonowali do tej pory. Na „Year of the Black Rainbow” wszystko jest mniej progresywne (w szerokim tego słowa znaczeniu) - począwszy od tytułu, poprzez okładkę, a na muzyce skończywszy. To już w zasadzie taki rock alternatywny, a czasem już nawet słowo „alternatywny” nie pasuje. Bardzo to wszystko melodyjne i wygładzone. Prostsza jest struktura albumu, jak i poszczególnych utworów (wystarczy wspomnieć o tym, że długość większości numerów nie przekracza pięciu minut). Oczywiście, to jeszcze nie grzech, o ile nadal dostajemy kompozycje ciekawe i świeże. Pomysłów tu jednak brakuje. Najgorzej wypadają fragmenty spokojniejsze takie, jak „Far” i „Made Out of Nothing (All That I Am)”, które bezsprzecznie wskazują na komercjalizację zespołu. Akustyczna mruczanka w postaci „Pearl of the Stars” może i jest czymś nowym, ale też wydaje się nieco zbyt przekalkulowana i jakoś mi nie pasuje do tych gości. W cięższej części płyty też jest bez rewelacji. Pozytywniejsze reakcje mogą wzbudzać rozpędzony „World of Lines” i nieco połamany, ale wciąż chwytliwy, „Guns of Summer”. Do mnie zaś najbardziej przemówił utwór „This Shattered Symphony”, chociaż nie jestem w stanie stwierdzić, czy wybija się on ponad – nie bójmy się użyć tego określenia – przeciętną całość.

Nie wiem czy kogoś to interesuje, ale dla formalności dodam, że „Year of the Black Rainbow” to prequel do historii, która została zaprezentowana na poprzednich albumach zespołu… ale właśnie, czy to naprawdę kogoś interesuje? Hmm… z drugiej strony, pewnie jeśli obdarłoby się tę płytę z jej konceptu, to już naprawdę niewiele ciekawych elementów by tu zostało.

Ocena: 5/10

Próbka:
Here We Are Juggernaut (video)

(Paweł D.)

Audycja z 03.08.2010: Druga dziesiątka nu metalu - cz. 1

2010-08-04T08:06:00.000-07:00

Temat ciekawy i wdzięczny. Trzeba było przedyskutować to i tamto, dlatego w tej audycji zaprezentowaliśmy pięć albumów. Kolejnych pięć za tydzień.

Audycja z 03.08.2010

Spis utworów:
1. Stupify - Disturbed
2. Down with the Sickness - Disturbed
3. The Blood, the Sweat, The Tears - Machine Head
4. Nothing Left - Machine Head
5. My Ruin - Sevendust
6. Too Close To Hate - Sevendust
7. Southtown - P.O.D
8. Set Your Eyes To Zion - P.O.D
9. Mudshovel - Staind
10. Just Go - Staind

Videoklipy:
P.O.D - Southtown
Machine Head - From This Day

Broken Bells - Broken Bells (2010)

2010-08-02T02:30:00.000-07:00

Był sobie kiedyś taki film „Powrót do Garden State”. Pamiętacie? Młody, niezbyt zdolny aktor jedzie do swojej rodzinnej miejscowości na pogrzeb matki. Przy okazji spotyka swoich przyjaciół z czasów młodości i… a co wam będę szczegóły opowiadać. Wspomnę tylko o jednej ze scen, w której główny bohater wdaje się w rozmowę z nieznajomą dziewczyną (graną przez Natalie Portman). Dialog jest krótki i nieco chaotyczny. W końcu dziewczyna zakłada mu na uszy swoje słuchawki i mówi: „Musisz posłuchać tego jednego utworu – odmieni twoje życie”. Chodzi o numer „New Slang” zespołu The Shins. Niezła piosenka, dobry film, świetna scena, cudowna Natalie.

James Mercer, mając u boku zespół The Shins, odmieniał ludzkie życia od przeszło dekady. Bo trzeba wiedzieć, że James Mercer to serce i dusza wspomnianej kapeli. Chociaż The Shins oficjalnie nie zakończyli działalności, to ich niekwestionowany lider postanowił skręcić sobie coś na boku. Pomysł projektu Broken Bells pojawił się już w 2004 roku, kiedy doszło do spotkania Mercera z artystą znanym powszechnie jako Danger Mouse. Panowie wyrazili chęć współpracy, ale przez kolejne lata zbytnio pochłaniała ich inna działalność. Pod koniec 2009 roku w końcu udało im się wygospodarować odpowiednią ilość czasu. Dziś możemy już zasłuchiwać się w efekcie tej kolaboracji.

Broken Bells brzmi jak… The Shins zremisowane przez Danger Mouse’a. No, może trochę upraszczam, ale naprawdę tylko trochę. Już po pierwszych przesłuchaniach nie miałem wątpliwości co do tego, kto był tu za co odpowiedzialny. Wokal, lekkość, piosenkowe zacięcie to oczywiście Mercer. Warstwa brzmieniowa (w dużej części przesiąknięta elektroniką) to oczywiście Danger Mouse. Czyli dostajemy to, czego należało się spodziewać. A czy jest to dobre? Myślę, że całkiem niezłe. Miłośnikom twórczości The Shins najbardziej powinny spodobać się takie numery jak „Vaporize” czy „October”, którym chyba najbliżej do tego, co James Mercer robi w swoim głównym projekcie. Nie mniej udane są singlowe „The High Road” i „Ghost Inside”, w których z kolei słychać, że panowie wiedzą dokładnie, jakie brzmienia królują obecnie na scenie „indie”. Warto wspomnieć też o kończącym płytę „The Mall & Misery” (też kojarzy się wam to z Modest Mouse?). Materiał zawarty na płycie jest zresztą w miarę wyrównany. Danger Mouse otworzył głowę Jamesa Mercera i trochę naoliwił mu trybiki. Broken Bells nie jest tak proste i archaiczne jak The Shins. Tylko, że ta niedzisiejszość starego zespołu Mercera była naprawdę ujmująca. Broken Bells nie ma tego uroku. Nadal jednak jest to projekt, z którym warto się zapoznać. Nie zrażajcie się też przy pierwszym przesłuchaniu – to jedna z tych płyt, które przegryzają się w miarę wolno i wraz z upływem czasu dostarczają nam więcej radości.

Ocena: 6/10

Próbka:
The High Road (video)

(Paweł D.)

Zapowiedzi: Druga dziesiątka Nu Metalu!

2010-07-30T03:23:00.000-07:00

Część z was czekała na to od dawna, część... nawet nie wie o co chodzi:) Dlatego czas na krótkie wprowadzenie. Kilka miesięcy temu przedstawiliśmy w audycji dziesięć najważniejszych (naszym skromnym zdaniem) płyt nu metalu. Jednym z powodów był na pewno fakt, że wielu twórców związanych z tym nurtem zapowiedziało na rok 2010 wypuszczenie nowych wydawnictw. Dziś jesteśmy właśnie w środku całej tej burzy. Kilku artystów jest już po wydaniu płyty (np. Korn, Deftones, Drowning Pool), a kilku jeszcze każe nam czekać (np. Limp Bizkit, Methods of Mayhem). Biorąc pod uwagę, że audycja o której wspomniałem, wzbudziła wasze duże zainteresowanie, postanowiliśmy wykorzystać ten sprzyjający okres, aby zaprezentować tzw. drugą dziesiątkę nu metalu. Zapytacie - czy to dobry pomysł? Czy warto się w to bawić? My sądzimy, że tak. Przy konstruowaniu listy pierwszych dziesięciu płyt mieliśmy naprawdę trudne zadanie. Chcieliśmy zachować jak największy obiektywizm dziennikarski, stąd na liście znalazł się na przykład album Hybrid Theory zespołu Linkin Park (co wzbudziło powszechne - i zrozumiałe - kontrowersje), a zabrakło miejsca dla kilku ciekawszych (ale obiektywnie mniej znaczących) płyt. Ograniczona liczba miejsc sprawiła, że na liście znaleźli się tylko artyści, których sukces był bezdyskusyjny. Kolejne dwie audycje dadzą nam zatem możliwość zaprezentowania kilku zespołów, które zostały w ten sposób nieco poszkodowane, a przede wszystkim kilku naprawdę fajnych albumów, o których istnieniu niektórzy mogli już zapomnieć.

W ramach przypomnienia (ale także dla zachęty) przedstawiamy naszą "pierwszą dziesiątkę". Zapraszamy też do klikania w linki - te klipy, to niezła podróż sentymentalna. Uwaga! KOLEJNOŚĆ PRZYPADKOWA!

1. Korn – Korn (1994)
Clown (video)

2 . Korn – Follow the Leader (1998)
Freak on a Leash (video)

3. Limp Bizkit – Significant Other (1999)
Break Stuff (video)

4. Staind – Break the Cycle (2001)
Outside (video)

5. Deftones – White Ponny (2000)
Change (In the House of Flies) (video)

6. Slipknot – Slipknot (1999)
Wait & Bleed (video)

7. Drowning Pool – Sinner (2001)
Bodies (video)

8. Soulfly – Primitive (2000)
Back to the Primitive (video)

9. Linkin Park – Hybrid Theory (2000)
Crawling (video)

10. P.O.D. – Satellite (2001)
Youth of the Nation (video)

Chcecie się przekonać, co znajdzie się w drugiej dziesiątce? Bądźcie z nami we wtorek o północy (3 sierpnia 2010r.) na antenie Radia Kampus! Tym razem będzie nieco bardziej subiektywnie, ale równie ciekawie.

Audycja z 27.07.2010 - Temat: Urok małej płyty, czyli sezon na EPki

2010-07-30T02:28:00.000-07:00

Wydawnictwa w formie EP (mini-albumu) przez jakiś czas nie cieszyły się uznaniem autorów. Wydaje się, że sytuacja powoli ulega zmianie i "mała płytka" wraca do łask. My mamy dla was kilka przykładów z ostatnich tygodni: Mastodon ze ścieżką dźwiękową do filmu "Jonah Hex", The Smashing Pumpkins z wydawnictwem zatytułowanym "Teargarden by Kaleidyscope, Vol. 1: Songs for a Sailor" i nowy projekt Trenta Reznora (NIN) - How To Destroy Angels. Zapraszamy!

Audycja z 27.07.2010

Oto utwory wykorzystane:

1. Cowboys From Hell - Pantera
2. Father's Grave - Melissa Auf der Maur (feat. Danzig)
3. Astral Planes - The Smashing Pumpkins
4. Song for a Son - The Smashing Pumpkins
5. Train Assault - Mastodon
6. Indian Theme - Mastodon
7. A Drowning - How To Destroy Angels
8. The Space in Between - How To Destroy Angels

Na zachętę:
The Space in Between - How To Destroy Angels (video)

Mike Patton – Mondo Cane (2010)

2010-07-28T11:47:00.000-07:00

Michael Allan Patton to taki muzyczny aktor. Widzieliśmy go już w najróżniejszych wcieleniach. Jako frontman Faith No More był wielkoformatową gwiazdą rocka. W Mr. Bungle odgrywał rolę szaleńca, w Fantomasie zaś rolę… niebezpiecznego szaleńca. Prezentował się jako twórca lubiący alternatywę (Tomahawk), a nawet jako twórca, który alternatywę zjada na śniadanie i wypluwa tylko jej poszarpane i na wpół strawione szczątki (Adult Themes for Voice). Tak. Mike Patton. Muzyk opętany.

Czy kogoś zdziwi zatem fakt, że teraz wpadł na pomysł przerobienia włoskich piosenek popowych z lat 50. I 60.? Cóż, ja nie byłem zaskoczony. Biorąc pod uwagę, że ukochana Mike’a pochodzi z kraju pizzy i spaghetti, można zrozumieć te śródziemnomorskie fascynacje.

Przejdźmy do zawartości. Jedenaście piosenek z cyklu „amore Italiano” w wydaniu a la Patton. Brzmi to wcale nie najgorzej. Największa zaleta – Mike śpiewa (przyznacie, że w jego przypadku nie jest to wcale oczywiste). No właśnie. Zapomnijcie o krzykach, piskach… niezidentyfikowanych dźwiękach. To zupełnie inna para kaloszy. „Mondo Cane” jest przyjemne, słodkie, romantyczne i kiczowate. Efekt oczywiście zamierzony. Jeśli wasze mamy były przerażone, kiedy na cały regulator słuchaliście Fantomasa, to teraz macie niepowtarzalną okazję, aby przekonać je do waszego ulubieńca – Szalonego Mike’a. Gwarantuję, że akcja zakończy się powodzeniem, a wasze rodzicielki będą jeszcze do niego wzdychać.

Problem z „Mondo Cane” jest taki, że jest to dzieło zupełnie niepoważne. Pastisz, nawet jeśli zrobiony z rozmachem (Patton zatrudnił całą orkiestrę!), to nadal pastisz. Oczywiście, pojawiają się tu jakieś mocniejsze akcenty, ale są to tylko smaczki. To nie jest płyta rockowa. To nawet nie jest alternatywa, jakiej można by się spodziewać. To po prostu… stary włoski pop. No i właśnie. Amerykanie będą tu czuć przynajmniej smak egzotyki. A Polacy? Nie wiem jak wam, ale mi włoskie piosenki kojarzą się z festiwalami typu Sopot i Opole. Niezbyt miłe skojarzenie. Nie narzekam jednak. Od czasu do czasu zarzucę sobie pewnie „Mondo Cane”, żeby posłuchać takich numerów, jak „L'Uomo Che Non Sapeva Amare”, „20 KM AI Giorno” czy „Deep Down”. W końcu miło czasem przenieść się w czasie i przestrzeni. Włochy połowy XX wieku? Hmm… podróż w sam raz na wakacje.

Ocena: 7/10

Próbka:
Senza Fine (live)

(Paweł D.)

Dead Letter Circus – This Is The Warning (2010)

2010-07-28T03:59:00.000-07:00

Czego można oczekiwać po grupie, która nie nagrała do tej pory regularnego albumu? Ano, można oczekiwać bardzo dużo. Dead Letter Circus nie mają może na koncie płyty długogrającej, ale nie należy patrzeć na nich, jak na totalnych gołowąsów. W roku 2007 panowie zaprezentowali światu EP, które nazwali po prostu „Dead Letter Circus”. Pamiętam, że wydawnictwo to podsunął mi Sebastian Grabowski z Active Rock Show, który to po prostu rozpływał się nad swoim nowym odkryciem. Przyznaję – Dead Letter Circus robili wrażenie. Rzadko zdarza się spotkać kapelę, która z taką łatwością łączy wpływy progresywne z graniem przystępnym i melodyjnym. Chłopaki brzmieli jak wyjadacze, ale zachowali przy tym młodzieńczą energię. Do tego mieli swój styl i grali bardzo klimatycznie. W pewnym sensie patrzyłem na nich, jak na kapelę, która do pewnego stopnia jest w stanie wypełnić lukę, która wyniknęła z braku aktywności A Perfect Circle. Nic więc dziwnego, że na ich pełnowymiarowy debiut ostrzyłem sobie ząbki.

I co? Rozczarowanie. Do diabła! A tak chciałem, żeby zmietli mnie z powierzchni ziemi! Przejdźmy jednak do szczegółów. Pierwsze utwory z płyty „This Is The Warning” zostały zaprezentowane już w roku 2008. I już wtedy odczułem pewien niepokój. Zwłaszcza utwór „Reaction” wydał mi się jakiś nazbyt wygładzony, brakowało mu klimatu takich numerów, jak „Alien” czy „Are We Closer” z pierwszego EP. Niestety, okazało się, że to nie był tylko jednostkowy przypadek. „Reaction” wyznaczył chyba pewien kurs dla zespołu. Tak, „This Is The Warning” jest lżejsze, bardziej nijakie i po prostu gorsze od debiutanckiego mini albumu. No dobrze, nie chcę pełnić roli plującego jadem kata. Ostatecznie z Dead Letter Circus nie jest jeszcze tak źle. Myślę, że znajdą się osoby, którym „This Is The Warning” przypadnie do gustu. Moim zdaniem najlepiej wypadają tu jednak te numery, w których zespół nie stara się za wszelką cenę przypodobać komercyjnym stacjom radiowym. Do tej grupy należy chociażby „The Drum”, który nie poraża przebojowością, jest długi, ale za to fajnie się rozwija i przypomina o, wspominanych już, progresywnych inspiracjach zespołu. Niezłe są też początek i koniec albumu. Rozpoczyna się bowiem od stosunkowo ciężkiego „Here We Divide”, a kończy… stosunkowo ciężkim utworem tytułowym. Po drodze jest przeważnie średnio… czyli nudno. Zresztą kawałki, o których wspomniałem ostatecznie też do wybitnych nie należą.

Nie rozumiem do końca, co się mogło stać. Może to wina wytwórni? Warner Music pomachał przed nosem plikiem banknotów i tak jakoś samo się to zmiękczyło. No bo gdzie się podział cały klimat? Brzmienie jest ok, ale to za mało. Szkoda, bo wiadomo, że stać ich na więcej.

Ocena: 5/10

Próbka:
One Step (video)

(Paweł D.)

Red Sparowes - The Fear Is Excruciating, But Therein Lies the Answer (2010)

2010-07-25T04:14:00.000-07:00

Przez długi czas panowie z Red Sparowes nie wzbudzali mojej większej sympatii. Może dlatego, że w niektórych kręgach po prostu wypada lubić ten zespół (a umysł się buntuje). No niestety – post rock to, przynajmniej w mojej opinii, oaza snobizmu. Nie oszukujmy się – do przerostu formy nad treścią dochodzi w tym światku notorycznie. Moją niechęć do takiego grania przełamali panowie z Explosions In the Sky. I to pewnie przez nich, postanowiłem dać drugą szansę Red Sparowes. Cóż, opłacało się zaryzykować.

Dla niewtajemniczonych – mamy do czynienia wyłącznie z muzyką instrumentalną, graną na tradycyjnym rockowym instrumentarium. Nie chodzi tu jednak, tak jak często się to zdarza w rocku progresywnym, o szpanowanie wirtuozerią. W większym stopniu przypomina to… malowanie dźwiękami. Ciężko się piszę o takim graniu, a często ciężko się go także słucha. Trzeba mieć nieprawdopodobną wyobraźnie, żeby siedzieć w takiej konwencji przez lata i nie zanudzić słuchacza. Red Sparowes udowodnili, że mają to coś. Płyta „The Fear Is Excruciaiting…” nie zaskoczyła mnie – zespół robi swoje… ale robi to bardzo dobrze. Ta muzyka to emocje i obrazy. Proponuję eksperyment. Wybierzcie jakiś upalny dzień, wrzućcie na słuchawki tę płytę, wyjdźcie z domu, i zróbcie sobie długi spacer, najlepiej w jakieś ciekawe wizualnie miejsce (w moim przypadku był to stary most kolejowy). Gwarantuję, że w waszej głowie zaczną mnożyć się pomysły, będą powstawać wizje... Tak, muzyka Red Sparowes działa trochę na zasadzie narkotyku. Jest bardzo kreacyjna. Oczywiście, na takie granie trzeba mieć chęć – to nie jest muzyka na każdą okazję. Nie jest to też granie lekkie i łatwe, ale może być jak najbardziej przyjemne. Żeby jednak tę przyjemność czerpać, należy otworzyć umysł albo przynajmniej dać zespołowi nieco czasu na wwiercenie się w naszą czaszkę.

Zdaję sobie sprawę, że dla starych post-rockowych wyjadaczy może być tu za dużo ogranych patentów. Z myślą o nich starałem się zatem nie windować oceny, ale stwierdzić muszę, że mnie nowe dzieło Red Sparowes jak najbardziej przekonuje.

Ocena: 7/10

Próbka:
A Hail of Bombs (audio)

(Paweł D.)

Audycja z 20.07.2010 - Temat: Korn i Hellyeah

2010-07-23T05:50:00.000-07:00

Korn i Hellyeah powracają z nowymi albumami! Jeśli chcecie wysłuchać naszych opinii na temat płyt "Korn III: Remember Who You Are" i "Stampede", to zapraszamy do wysłuchania naszej audycji:
Audycja z 20.07.2010

Spis utworów:
1. Anthem of the Angry Brides - Norma Jean
2. God's Law in the Devil's Land - Kingdom Of Sorrow
3. Oildale (Leave Me Alone) - Korn
4. Pop a Pill - Korn
5. Fear is a Place to Live - Korn
6. Hell of a Time - Hellyeah
7. Cowboy Way - Hellyeah
8. Better Man - Hellyeah
9. Viva Las Vegas - Vince Neil

I obrazki do audycji:

Oildale (Leave Me Alone) - Korn
Cowboy Way - Hellyeah
Hell of a Time - Hellyeah

I jeszcze jeden starszy numer Hellyeah:
You Wouldn't Know - Hellyeah

Audycja z 13.07.2010 - Temat: Ozzy i Danzig

2010-07-23T05:26:00.000-07:00

Tak jak zapowiadaliśmy - najnowsze albumy czarnych książąt:
Audycja 13.07.2010

Lista utworów:
1. Eat Your Heart Out - Knives Out!
2. On a Wicked Night - Danzig
3. Hammer of the Gods - Danzig
4. 3rd Option - Prong
5. Black Candy - Danzig
6. Let It Die - Ozzy Osbourne
7. Life Won't Wait - Ozzy Osbourne
8. Fearless - Ozzy Osbourne

Zapowiedzi: Królowie nocy!

2010-07-11T14:14:00.000-07:00

Wiele ich różni. Inne epoki, inne muzyczne korzenie. To co ich łączy, to fakt, że obydwaj bywają nazywani książętami ciemności, i że ich nowe płyty są jednymi z najbardziej oczekiwanych wydawnictw roku 2010. Ozzy Osbourne i Glenn Danzig - legendy ciężkiego grania - już w najbliższy wtorek (13.07.2010 r.) w Domu Wariatów! Sprawdzimy, czy "Scream" dorównuje poziomem bardzo dobremu "Black Rain" z roku 2007, a także jak Gus G. odnajduje się na miejscu Zakka. Jeszcze więcej znaków zapytania niesie ze sobą płyta Danziga. "Deth Red Sabaoth" to pierwsze wydawnictwo zespołu (solowo Glenn w międzyczasie spłodził jeszcze dzieło pt."Black Aria II) od roku 2004. Nowy skład i odświeżone brzmienie - jaki jest wynik? Jeśli chcecie się przekonać, to zapraszamy na naszą kolejną audycję!

A na zachętę (albo przynętę) nowy klip Ozziego:
Let Me Hear You Scream (video)

2010-07-10T13:38:00.000-07:00

Zapraszamy Was do nowego, startującego właśnie portalu muzycznego poświęconego ciężkiej muzie. Znajdziecie na nim newsy, artykuły muzyczne, relacje z koncertów, biografie zespołów oraz pełne dyskografie z recenzjami. Poczujecie się jak w domu :)

Takiego portalu jeszcze w Polsce nie było ! KLIKNIJ W LOGO

Sevendust - Cold Day Memory (2010)

2010-07-07T07:09:00.000-07:00

Sevendust – Cold Day Memory (2010)

Jeśli chodzi o muzykę, trudno jest zachować całkowity obiektywizm. Czasami obdarza się sympatią pewnych wykonawców, chociaż nie dają nam do tego wielu konkretnych powodów. Ja tak miałem z Sevendust. W swoim czasie ich debiutancki album zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie (zresztą – lubię go do tej pory). Później było jeszcze bardzo dobre „Home”, ale czym dalej w las, tym ich siła oddziaływania na moją osobę zdecydowanie słabła. Sevendust mieli zresztą ostatnio kłopoty z formą, ale tak źle chyba nie było jeszcze nigdy.

„Cold Day Memory” miał (jak zwykle) pokazać, że zespół rozwija się, i do tego rozwija się w dobrym kierunku. Miał być to także tryumfalny powrót Clinta Lowery’ego – starego gitarzysty zespołu. Nie łudźcie się jednak, od strony gitarowej jest wyjątkowo nudno… hmm… a od której strony nie jest tu nudno? No niestety. Jest bardzo, bardzo źle. Wszystkie utwory zbudowane są na jakimś wątłym szkielecie, który roboczo można nazwać „przeciętnym gitarowym kawałkiem nu metalowym”. Zero pomysłu, zero ambicji. Bezduszny produkt. Aż się pisać nie chce. Fuj.

Ocena:
1/10

I jeszcze link do singla (równie czerstwego, jak cała płyta):
Unraveling (video)

(Paweł D.)

Audycja z 06.07.2010 - Temat: Open'er Festival 2010 - cacy czy be?

2010-07-07T02:45:00.000-07:00

W dniach od 1 do 4 lipca w Gdyni odbyła się kolejna edycja największej muzycznej imprezy w Polsce - festiwalu Open'er. W tym roku byliśmy świadkami występów takich gwiazd, jak Pearl Jam, Skunk Anansie, Massive Attack, Tricky czy Kasabian. Z jakiej strony pokazali się muzycy? Czy organizatorzy dali radę? Czy impreza jest warta ceny biletu? Jeśli chcesz poznać nasze zdanie, to... kliknij w poniższy link:)

Audycja z 06.07.2010

Lista utworów:
1. It won't be long - The Hives
2. Shivers & Shine - Ben Harper & Relentless7
3. Amongst the Waves - Pearl Jam
4. Vent - Tricky
5. Girl I Love You - Massive Attack
6. Little Baby Svastika - Skunk Anansie
7. Rise Up - Cypress Hill (feat. Tom Morello)
8. Die, Alright! - The Hives
9. Blue Blood Blues - The Dead Weather
10. As We Enter - Nas & Damian Marley

Audycja z 29.06.2010 - Temat: Ziom Wariatów, czyli kaptur na głowę

2010-07-06T04:42:00.000-07:00

Z lekkim opóźnieniem, ale jest! Najbardziej zaskakująca audycja w historii Domu Wariatów (przynajmniej z tych, które pamiętam). Kontrowersyjna, dla niektórych może nawet wstrząsająca, ale pełna dobrej (chociaż innej niż zwykle) muzyki. Co można dodać? Sprawdź to, ziom! :>

Audycja z 29.06.10

A oto lista utworów:

1. It Ain't Nothing - Cypress Hill
2. Get it Anyway - Cypress Hill
3. Jump Around - House of Pain
4. Gin & Juice - Snoop Dog & Dr.Dre
5. Real Muthafuckin G's - Eazy E
6. Shook Ones part II - Mobb Deep
7. Sly Fox - Nas
8. Do You Wanna Go Our Way - Public Enemy
9. Killing Fieldz - Gravediggaz

A to kawałek, którym Cypress Hill zakończyli swój występ w Gdyni 02.06.2010:

Rock Superstar (video)

Audycja z 22.06.2010: Sonisphere live prawie :)

2010-06-23T11:43:00.000-07:00

Grzechem byłoby nie omówić tak wyjątkowego , metalowego święta jak koncert "wielkiej czwórki" thrash metalu. Jak było, co było, co zagrało, a co nie (dosłownie i w przenośni) - o tym w audycji. I oczywiście megaporcja mocnego thrash metalu.

Lista utworów:

1. Master Of Puppets - Metallica
2. Antisocial - Anthrax
3. Indians - Anthrax
4. Sweeting Bullets - Megadeth
5. Take No Prisoners - Megadeth
6. Rainning Blood - Slayer
7. Hate Worldwide - Slayer
8. Enter Sandman - Metallica

Audycja do pobrania

A tutaj coś co OCZYWIŚCIE nas ominęło - cała wielka czwórka na jednej scenie w Sofii

Am I Evil

Audycja z 15.06.2010: słoneczne brzmienia

2010-06-21T07:05:00.000-07:00

Lista:

1. Green machine - Kyuss
2. Fortunate Son - CCR
3. On The Hunt - Lynyrd Skynyrd
4. Trouble Wine - Pride & Glory
5. Transcending - Red Hot Chili Peppers
6. American jesus - bad religion
7. Zebra - John Butler Trio
8. Let Put The X In Sex - kiss
9. Shake - Noprth Mississipi Allstar
10. Mother's Daughter - Santana

Oczywiscie smacznego słuchania :)
Audycja do ściagnięcia

Zapowiedzi: ciepło, cieplej.... rock'n'roll !!

2010-06-15T06:26:00.000-07:00

W najbliższej audycji będziemy prowadzić interesującą dyskusję na temat wpływu ciepełka i słoneczka na nasze postrzeganie muzyki :) Czego najlepiej słuchać w upalne dni dowiecie się już wkrótce! Niech moc i zimne piwo będzie z wami!

Audycja z 08.06.2010 - Temat: Dobry Omen

2010-06-12T02:06:00.000-07:00

Fani zespołu Soulfly doczekali się kolejnej płyty swoich ulubieńców. Jaki jest "Omen"? Uwagę (zwłaszcza uwagę fanów Gwiezdnych Wojen) przykuwa już ciekawa oprawa graficzna płyty , a co do zawartości muzycznej... no właśnie. Posłuchajcie audycji, to dowiecie się więcej...

Audycja z 08.06.2010

Oto lista utworów:

1. All Hope is Gone - Slipknot
2. Black Angel, White Angel - Danzig
3. Lethal Injection - Soulfly (feat. Tommy Victor z Prong)
4. Vulture Culture - Soulfly
5. Rise of the Fallen - Soulfly (feat. Greg Puciato z The Dillinger Escape Plan)
6. Flyhigh - Soulfly (feat. Asha Raboin)
7. Darkness - Rage Agianst The Machine
8. Eating the Sun - The Sign Of The Southern Cross
9. Scores for Porn - Dog Fashion Disco

I nowy klip zespołu Soulfly:

Rise of the Fallen (video)

Zapowiedzi: Kiedy dusza szybuje po niebie

2010-06-08T00:48:00.000-07:00

Na straży znów zostaje tylko jeden z nas – coś się mijamy z Chmielem ostatnio. Nie trwóżcie się jednak – od strony muzycznej powinno być tak jak zwykle, czyli dobrze. Przede wszystkim wrzucimy na ruszt płytę „Omen”, czyli najnowsze dzieło Maksa Cavalery i zespołu Soulfly. Grupa wraca w dobrej formie i z godnym uwagi brzmieniem. Już choćby dlatego nie warto przegapić kolejnego Domu Wariatów. Zapraszam we wtorek o północy do Radia Kampus!

Audycja z 01.06.2010: stan ludzkości wg. naszych gości

2010-06-06T12:24:00.000-07:00

Wyszło trochę smutno, trochę wesoło i jak zazwyczaj ciężarowo :)

Lista utworów:

1. Gehenna - Slipknot
2. Hell's Bells - AC/DC
3. For Those About To Rock (We Salute You) - AC/DC
4. Sleeping Giant - Mastodon
5. Caught In The Mosh - Anthrax
6. Beyond The Pale - Exodus
7. Democide- Exodus

Posłuchaj audycji

Miłego słuchania :)

Zapowiedzi: rock'n'roll i thrash

2010-06-01T10:15:00.000-07:00

W najbliższej audycji czeka na was krótka relacja z koncertu AC/DC oraz najnowsza propozycja thrashowców z Exodusa .

Audycja z 25.05.2010 - temat: Stone Temple Pilots cz. II

2010-05-27T03:54:00.000-07:00

Druga część historii STP wraz naszymi refleksjami na temat najnowszej płyty.

Audycja z 25.05.2010

Lista utworów:
1. Hazy Daze - STP
2. Down - STP
3. Atlanta - STP
4. Church On Thusday - STP
5. Too Cool Queenie - STP
6. Coma - STP
7. Black Again - STP
8. Hickory Dichotomy - STP
9. Cinnamon - STP

Mała niespodzianka. 23 maja na scenie z zespołem stanął sam Jerry Cantrell. Owoc spotkania poniżej (uwaga! jakość bootlegowa):

http://www.youtube.com/watch?v=pH-l5cpZ-lo

Zapowiedzi: historia Stone Temple Pilots część 2

2010-05-25T13:52:00.001-07:00

Nic dodać, nic ująć. Wracamy do roku 1997 i ruszamy do przodu.