W tej audycji rozprawiamy o nowych, mile zaskakujących produkcjach wokalistów Godsmacka i System Of A Down.
Myślałem, że trzeci album w dorobku Kanadyjczyków z Black Mountain będzie tym przełomowym. Płyta „In the Future” wydana przed dwoma laty była już pozycją niezwykle ciekawą, która zbierała bardzo pozytywne recenzje nawet w bardzo prestiżowych czasopismach muzycznych. Ja osobiście nie padłem może jeszcze na kolana, ale dostrzegłem tam przebłysk geniuszu. Sprawdźcie zresztą sami – czwarty utwór na płycie… „Wucan”. Tak, to jest właśnie to, co tygryski lubią najbardziej. Ta jedna kompozycja sprawiła, że Black Mountain mocno zapadli mi w pamięć, a kiedy nadszedł czas pierwszego przesłuchania „Wilderness Heart” to byłem aż blady z przejęcia. Czy słuszne były moje nerwy? Chyba nie. Black Mountain nie zaskoczyli mnie. Znów nagrali dobry album. Może nawet bardzo dobry. Nie mniej jednak… wciąż nie jest to dzieło bezdyskusyjnie genialne.
A oto nasze kolejne wypociny. Program poświęcony w całości płci pięknej, i to tej bardzo rockowej części płci pięknej. Koniecznie zerknijcie też na linki do teledysków - tym razem warto;)
Kto pamięta jeszcze te piękne czasy, kiedy to co drugi polski nastolatek słuchał Biohazard, a nowojorski hardcore wydawał się człowiekowi jednym z najważniejszych nurtów ciężkiego grania? Ach, gdyby „Absolute Power”” ukazało się w tym okresie – to byłby pewnie hit. Dziś… no cóż, płyta przepływa sobie jakimś bocznym nurtem. Taki los. Pro-Pain nie są chyba jednak łasi na popularność. Robią swoje. Nie starają się być „ostatnimi obrońcami stylu”, ale nie odchodzą też za daleko od swojego rodzimego terytorium. Uzyskują w ten sposób równowagę – jest ciekawie, ale też ciężko.
Są dzicy i młodzi – tak przynajmniej twierdzą w jednym z singli ze swojej debiutanckiej płyty. Młodzi faktycznie są, ale czy znowu tacy dzicy? Mi wyglądają raczej na grzecznych chłopców. A to tak chyba nie wypada być grzecznym, kiedy próbuje się wpasować w buty starych, dobrych Lynyrd Skynyrd, nieprawdaż? Za młodu bracia Van Zant byli w końcu niezłymi zawadiakami. Jaren Johnston i jego kumple to raczej chudziaki, których największym grzechem może być nadmiar piwa od czasu do czasu. Do tego wcale nie są aż tak „południowi”, na jakich się kreują. Brzmieniowo bliżej im raczej do Kings Of Leon niż do Lynyrd Skynyrd. Czyli raczej taki radiowy, amerykański rock z „southernowymi” naleciałościami. Od kapeli braci Followillów są z kolei bardziej przewidywalni i… mniej utalentowani. Wydaje mi się wręcz, że największą bronią American Bang jest zapał i wiara w to, że mogą coś zwojować. A może to po prostu chęć zarobienia jakiejś większej kasy? Wszak Jaren Johnston usłyszał kiedyś od swojego ojca, szanowanego perkusisty z okolic Nashville, takie oto słowa: „Jeśli chcesz mieć na rachunki, graj na bębnach. Jeśli chcesz zarabiać na życie, naucz się pisać piosenki”. No to co miał począć biedny młodzian? Zaczął grać na gitarze, śpiewać i pisać. W końcu ojcu sprzeciwiać się nie wypada. Czy jednak Jaren nauczył się trudnej sztuki komponowania dobrych piosenek? No zgadujcie. No tak – oczywiście, że się nie nauczył. Pisze piosenki przyjemne, ale z pewnością nie jakieś arcydzieła. Może jednak to wystarczy, żeby trochę grosza zarobić? Bo choć American Bang nie wyglądają mi szczególnie autentycznie i nie wzbudzają mojej większej sympatii, to nie twierdzę, że ich płyta jest do bani.
Pozytywny gość – tak kojarzy mi się John Butler. Ale czy można mieć czarne myśli, kiedy żyje się w przepełnionej słońcem Australii? Nic dziwnego, że facet zachowuje się trochę jak stary hippis – pokój, miłość, muzyka… i to taka muzyka niczego sobie. Wystarczy rzec, że na Antypodach to gwiazda wysokiej klasy. Płyty jego zespołu – John Butler Trio – debiutują przeważnie na pierwszych miejscach list sprzedaży i pokrywają się platyną. Jakaż szkoda, że u nas takie granie nie jest w stanie przebić się do mainstreamu. „Takie granie” oznacza w tym przypadku mieszankę klasycznego rocka, bluesa, funk rocka, folku… i jeszcze kilku innych rzeczy.
Czy czekałem na nowe wydawnictwo Norma Jean? Nie szczególnie. Z pewnością nie można mnie nazwać ich wiernym fanem, a tym bardziej fanem metal core’owych klimatów w ogóle. Przyznaję jednak, że ich poprzednie wydawnictwo – „Anti-mother” - zrobiło na mnie pozytywne wrażenie. Na tyle pozytywne, że po „Meridional” sięgnąłem bez oporów i może nawet z pewnymi nadziejami. Nie byłem jednak przygotowany na to, co miało się wydarzyć. Norma Jean – piszę to z pełnym uznaniem – wprawili mnie w osłupienie. Niby obyło się bez rewolucji, ale… jest w tej płycie coś, co nie pozwala się od niej oderwać.
Wierni fani Toadies (jeśli tacy istnieją) musieli czekać na ten album całe… dwanaście lat! To stwierdzenie jest może nieco przewrotne, bo zespół wydał w tym czasie dwie płyty studyjne, ale faktem jest, że „Feeler” to w zamierzeniu następca dosyć popularnego „Rubberneck” z 1994 roku. Otóż w połowie lat 90., po sukcesie singla „The Possum Kingdom”, Toadies postanowili wykorzystać swoje pięć minut chwały i ruszyli na długą trasę koncertową. W 1997 roku znów weszli do studia, nagrali swój album numer dwa. Z nowym materiałem, pełni ekscytacji, pobiegli do swoich wydawców – firmy Interscope, a ci… odrzucili ten projekt. Dlaczego „Feeler” się nie spodobał? Trudno stwierdzić. Może chodziło o to, że moda się zmieniła, a może o to, że nie były to piosenki wystarczająco dobre. Ostatecznie chyba nawet sam zespół nie był do końca przekonany do tej muzyki, bo na długi czas większość nagranego wtedy materiału poszła w zapomnienie (trzy utwory trafiły na album „Hell Below/Stars Above”).
Płyta ukazała się co prawda w połowie lipca 2010 r., ale to chyba tylko dla rozbiegu przed jesienią – bo „Admiral Fell Promises” zawiera muzykę, która może być ścieżką dźwiękową naszego deszczowego, ponurego września. To płyta nastrojowa, mająca wyjątkowo intymny charakter. Wystarczy zauważyć, że wydanie „Admiral Fell Promises” pod szyldem Sun Kil Moon jest w pewnym sensie ściemą. To płyta, za którą odpowiedzialny jest tylko i wyłącznie Mark Kozelek. Dał wolne swoim współpracownikom, sięgnął po gitarę klasyczną i nagrał bardzo dobrą płytę. Tak po prostu.
Krótka podróż do połowy lat 90., kiedy to era zespołów z Seattle powoli dobiegała końca, ale niektórzy łudzili się jeszcze, że gdzieś w USA (i nie tylko) odnajdą się godni następcy Nirvany, Pearl Jam czy Alice In Chains. Przedstawiamy zespoły, które spóźniły się na swoją chwilę chwały, ale nie zasługują też na to, aby bezmyślnie wrzucić je do worka z komercyjnym post-grungem z drugiej połowy zeszłej dekady. Zespoły przełomu. Echa grunge'u lub pierwsza fala post-grunge'u - jak zwał, tak zwał. Będzie kilka zapomnianych hitów, a i jakieś niespodzianki się znajdą...
